เธอเอามือกุมหน้า นั่งทรุดลงกับพื้น ทั้งตัวมึนงง แม้แต่จะร้องไห้ก็ยังลืมไปชั่วขณะ
จางปิงย่อตัวลง ยื่นมือไปเช็ดมุมปากของหญิงสาวคนนั้น นิ้วมือเปื้อนเลือด แล้วเธอก็ชูนิ้วที่เปื้อนเลือดนั้นขึ้นมาให้หญิงสาวเห็น ดวงตามองเธออย่างนิ่งสงบ:
"ยังเมาเลือดอยู่ไหม?"
หญิงสาวมองปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดของตัวเองอยู่ตรงหน้า กล่องเสียงขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง ทั้งตัวสั่นเทาเหมือนร่อนแยก เธอรีบส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง:
"ไม่...ไม่เมาแล้ว! ไม่เมาแล้ว! ฉันไม่เป็นไร! ฉันไม่เป็นไร!"
จางปิงจึงเก็บมือ ลุกขึ้นยืน สายตามองไปที่ผู้หญิงอีกคนที่บอกว่าเธอบิดข้อเท้า:
"ขายังมีปัญหาอยู่ไหม?"
ผู้หญิงคนนั้นถูกจ้องด้วยสายตาเช่นนั้น ขนหลังคอตั้งชัน รีบสะดุ้งตัวลุกขึ้นยืน เดินก้าวหนึ่ง สองก้าว:
"ไม่...ไม่เป็นไรแล้ว! ไม่เป็นไรแล้ว! พี่จางปิงดูสิ ฉันวิ่งได้ กระโดดได้ ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น!"
พูดจบเธอก็กระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรงสองครั้ง เหมือนจะพิสูจน์ว่าตัวเองไหวจริงๆ
จางปิงไม่แม้แต่จะมองเธออีก เลื่อนสายตาไปยังผู้หญิงที่บอกว่า"มีประจำเดือน":
"แล้วเธอล่ะ?"
ผู้หญิงคนนั้นยืนตัวตรงอยู่แล้ว เสียงของเธอสดใสกว่าที่เคยเป็นมา:
"พี่จางปิง ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น! พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ!"
ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์
จางปิงเป็นหมอเทพจริงๆ ขอแค่เธอลงมือ แต่ละคนก็ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น