ท่าทางของเขาไม่ได้อ่อนโยนนัก แต่ก็ไม่ได้หยาบกระด้าง เหมือนกับการจัดการ "ตามสะดวก" อย่างหนึ่ง มีความรู้สึกของการวางสิ่งของกลับเข้าที่ตามธรรมชาติ
"กลับไปที่ห้อง 201"
สายตาของลู่หย่วนหยุดนิ่งอยู่ที่ถังซือ "ข้าต้องการให้เจ้าทำสองอย่าง"
ได้ยินประโยคนั้น ร่างกายที่อ่อนแรงถึงขีดสุดของถังซือยังคงพยุงด้วยลมหายใจสุดท้ายขยับเล็กน้อย นิ้วมือยันท้ายพื้น ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าลู่หย่วนอีกครั้ง
ขาของนางยังสั่นระริกเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงเพราะความอ่อนเพลียจากการถูกช่วงชิงเมื่อครู่
ยังเจ็บปวดมากด้วย
แต่นางยังคุกเข่าอย่างมั่นคง เสียงแหบแห้ง กล่าวช้าๆ ด้วยความพยายามรักษาความชัดเจน:
"นายท่าน... โปรดกล่าว..."
ลู่หย่วนมองลงมาที่ร่างกายที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดของนาง แววตาปรากฏความชื่นชมเล็กน้อย
แม่มดก็คือแม่มด เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์ ภักดีอย่างสมบูรณ์
คนแบบนี้สำหรับเขา ย่อมมีประโยชน์อย่างไม่ต้องสงสัย
เป็นกำลังสำคัญสำหรับยุคสิ้นโลกในภายหลัง
"เรื่องแรก"
ลู่หย่วนเอ่ย "ภายในสองวันนี้ หากเกิดความผิดปกติในทางเดิน มีเสียงของสัตว์ประหลาดจำนวนมาก เจ้าจงเปิดประตูห้อง 201 โดยตรง ปล่อยให้พวกมันเข้ามา"
ถังซือชะงักเล็กน้อย
เปิดประตูโดยตรง?
นางถึงแม้ไม่รู้ว่าลู่หย่วนต้องการทำอะไร แต่ความคิดนั้นแค่แวบผ่านสมองก็ถูกความเชื่อฟังที่ลึกซึ้งยิ่งกว่ากลบเกลื่อน