เธอปรบมือ ดึงความสนใจของทุกคนมาที่ตัวเอง
"เรื่องมันผ่านไปแล้ว ทุกคนไม่ต้องกังวลมาก"
"พวกเราผ่านอีกวันมาอย่างปลอดภัย พิสูจน์แล้วว่า ถึงจะไม่มีผู้ชาย พวกเราก็ยังอยู่ได้"
เธอพูดเสียงดัง ท่าทางแบบ "พวกเราชนะ" ที่น่าตื่นเต้น
แต่พลังในการเรียกร้องแบบนี้ตอนนี้ไร้ผลไปแล้ว
ในห้องมีคนน้อยนิด มีเพียงไม่กี่คนที่เงยหน้ามองเธอ สายตาก็ไร้ชีวิต
สวีหว่านก้มหน้าไม่ขยับ มือกำบิสกิตอัดแข็งที่ยังไม่แกะไว้แน่น เหมือนกำฟางเส้นสุดท้าย
ถังซือเอาคางวางบนเข่า สายตาล่องลอยจ้องพื้น
ฉินอีพิงกำแพง แม้แต่เปลือกตายังไม่ยกขึ้น
ไม่มีใครตอบสนอง
อารมณ์ของทุกคนต่ำเกินไป หิวเกินไป เหนื่อยเกินไป
เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะความกลัว ตอนนี้ท้องว่าง มือมีเพียงบิสกิตอัดแข็งแห้งๆ ชิ้นเดียว
แม้แต่น้ำหม้อไฟที่ซือเว่ยเอากลับมาเมื่อวาน ก็กินหมดตั้งแต่เช้าแล้ว ต่อให้ลู่หย่วนอยากกินก็ไม่มี
ในสภาพแบบนี้ จะตะโกนสโลแกนแล้วให้พวกเธอฮึกเหิมขึ้นมา มันยากมาก
ฟังหย่าชียืนอยู่ตรงกลาง สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอึมครึม จึงเพิ่มน้ำเสียง:
"พวกพี่น้อง อย่าหมดหวังเด็ดขาด! ฉันรู้ว่าตอนนี้มันยาก แต่เพราะมันยากต่างหาก ถึงต้องให้พวกเราร่วมใจกัน!"
"ฉันเห็นหมอกดำข้างนอกจางไปแล้ว ไม่มีอันตรายใหญ่หลวงแล้ว"