ทั้งสามคนรออีกสักพัก หน้าประตูก็ไม่มีเสียงอะไรอีก
ลู่หย่วนลุกจากพื้นเดินไปที่ประตู เริ่มจากแนบหูฟังสักครู่ แล้วจึงโผล่ตาดูผ่านช่องมองประตูออกไป
หมอกดำในโถงทางเดินจางหายไปกว่าครึ่งแล้ว
แม้ยังมีหมอกสีเทาบางๆ ติดอยู่ตามมุมกำแพง แต่แรงกดดันที่หนาทึบจนละลายไม่ได้นั้นหายไปแล้ว สายตาก็กลับมามองเห็นได้ชัดอีกครั้ง
"น่าจะปลอดภัยแล้ว"
เขาพูดพลางตรวจสอบแม่กุญแจและเหล็กเสริมอีกครั้ง ให้แน่ใจว่าทุกอย่างอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง
เมื่อแน่ใจแล้ว เส้นเชือกที่ตึงมาตลอดก็คลายลงได้อย่างสิ้นเชิง
ทั้งสามคนถอดอุปกรณ์ของตัวเอง
ชิวหยวนเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหาร เปลวไฟจากเตาแก๊สพกพาก็ลุกโชนอีกครั้ง
ซูมู่มู่หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา นั่งยองๆ ข้างๆ ลู่หย่วน ค่อยๆ ทำแผลที่แขนให้เขาอย่างพิถีพิถัน
เธอทำอย่างละเอียด ล้างแผลให้สะอาดแล้วพันผ้าอย่างเรียบร้อย
หลังจากกินข้าวร้อนๆ อิ่มแล้ว สภาพของทั้งสามคนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้ากลับมีสีเลือดขึ้นมาบ้าง
ลู่หย่วนเดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำร้อนใส่ตุ๊กตาเต็มอ่าง ถอดเสื้อผ้าลงไปแช่ทั้งตัว ลำตัวเกือบทั้งหมดจมอยู่ในน้ำอุ่น
ไอน้ำลอยขึ้น กล้ามเนื้อที่ตึงเครียดมาทั้งวันก็ค่อยๆ คลายตัวทีละนิด