ซูมู่มู่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวข้างกาย เธอขยับตัวเข้าหาเขา ก่อนจะขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา หาที่นอนที่สบาย แล้วซบหน้าลงบนอกของเขา
ลู่หย่วนโอบกอดเธอแน่นขึ้น
ร่างกายของหญิงสาวอบอุ่นและนุ่มนวล ราวกับก้อนเมฆอันอบอุ่น การได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาทำให้รู้สึกปลอดภัยจนบอกไม่ถูก
ชิวหยวนคือไฟ เผาไหม้จนคนเหงื่อท่วม
ซูมู่มู่คือสายน้ำอันอ่อนโยน เย็นและเงียบสงบ ค่อย ๆ ละลายความตึงเครียดที่ประหม่ามาทั้งคืนให้อ่อนลงทีละน้อย
ในยุคขยะสากล การได้นอนกอดร่างกายอันอบอุ่นเช่นนี้ รู้สึกดีเหลือเกิน
ห้องนอนใหญ่เงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของทั้งสองคน ที่ค่อย ๆ ขึ้นลงอย่างช้า ๆ ท่ามกลางแสงสลัว
แสงสีแดงเข้มจากนอกหน้าต่างยังคงแขวนอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้มันไม่ได้ดูเยือกเย็นอีกต่อไป
........
คืนนี้ลู่หย่วนหลับลึก
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เวลาก็ข้ามไปถึงสิบกว่าโมงแล้ว
เขาขยับตัว รู้สึกว่าพลังงานฟื้นฟูขึ้นมาไม่น้อย ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืนถูกเจือจางลงไปกว่าครึ่ง
ความนุ่มนวลในอ้อมแขนยังอยู่
ซูมู่มู่ไม่ได้จากไปไหน
เขาคิดจะให้เธอนอนต่ออีกสักหน่อย แต่ก่อนที่จะเบือนสายตาออก ก็ไปสบเข้ากับดวงตากลมโตคู่งดงาม
ซูมู่มู่ตื่นขึ้นมาแล้วโดยไม่รู้ตัว
เธอนอนนิ่ง ๆ อยู่ในอ้อมแขนของเขา เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมา ดวงตากลมโตโค้งงอคู่นั้นจ้องมองเขาอยู่ ด้วยความมึนงงและความใสซื่อแบบคนเพิ่งตื่นนอน ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ