เด็กสาวมัธยมปลายสองคน สวมชุดขาวดำ ยืนอยู่คนละข้าง หนึ่งขวยอาย หนึ่งกล้าเปิดเผย หน้าตาสดใสไร้เดียงสา สลับกันมาอย่างไม่ให้มีโอกาสหายใจหายคอเลยแม้แต่น้อย
โชคดีที่ถังซือเป็นแม่มด ผ่านสัญญาผูกพัน เขาสามารถได้รับพลังฟื้นฟูที่หล่อเลี้ยงจากตัวเธอได้อย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังกายที่สูญเสียไปถูกเติมเต็มอยู่ตลอด ไม่ถูกสูบจนหมดสิ้น
ไม่งั้นด้วยความถี่และระยะเวลาแบบนั้น ถ้าเป็นคนธรรมดาคงทนไม่ไหวไปนานแล้ว
ถึงกระนั้น ก็ยังดำเนินต่อไปจนถึงยามดึกดื่นกว่าจะค่อยๆ หยุดลง
หญิงสาวทั้งสองเหนื่อยจนหลับไป
ลู่หย่วนก็หลับไปสักพัก พอถึงสิบเอ็ดโมงก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่น นั่งเฝ้ายามอยู่ที่หน้าประตู
เขาเดินไปที่ประตูเพื่อสำรวจสถานการณ์ข้างนอก
หมอกดำนอกประตูยังคงมีความเข้มข้นเท่าเดิม ไม่ต่างจากตอนกลางวัน ชั้นสีเทาดำนั้นยังคงลอยอยู่กลางอากาศไหลเวียนช้าๆ แต่ไม่มีทีท่าจะลอยสูงขึ้นไปกว่านี้
ดีหน่อย หมอกดำไม่ได้หนาแน่นขึ้นอีก
ช่วงเวลาแห่งโอกาสในวันพรุ่งนี้ น่าจะยังลงไปได้
เขาเดินกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้
เข็มนาฬิกาแขวนผนังหมุนไปถึงเลขสิบสองอย่างเงียบเชียบ
ลู่หย่วนหลับตา ทอดจิตลงสู่ส่วนลึกของสมอง แผงโปร่งแสงนั้นปรากฏขึ้นตรงเวลาพอดี
[ถึงเวลาเช็กอิน]
ลู่หย่วนเอ่ยคำว่าเช็กอินในใจ
ข้อความบนแผงปรากฏขึ้นตามลำดับ
[เช็กอินสำเร็จ!]
[ได้รับค่าคุณสมบัติ: ความอดทน +1]
เขาอ่านข้อความนี้จบก็ไม่มีอารมณ์อะไรเป็นพิเศษ