เขาถือขวานพาคนลงไปข้างล่าง สำรวจเส้นทาง เปิดล็อก ขนของ ส่วนพวกเธอแค่รออยู่ในห้องปลอดภัยเพื่อรอเขากลับมาแบ่งของให้
ถึงแม้จะไม่ยอมรับออกมาปาก แต่ทุกคนในใจก็รู้ดีว่า เจ็ดวันมานี้ใครคือคนที่ทำงานจริง
ตอนนี้คนคนนั้นไปแล้ว
สีหน้าของฟังหย่าชีแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เธอสยายผ้าคลุมไหล่ น้ำเสียงเรียบเฉย:
“ไม่ต้องรีบ”
“พวกเรายังมีอาหารเหลืออยู่บ้าง วันนี้พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยออกไปหา”
พอพูดจบ ก็มีคนขมวดคิ้วทันที
“หย่าชี”
คนที่พูดคือซือเว่ย เธอนั่งอยู่ที่ตำแหน่งใกล้หน้าต่างมาตลอด มือกำขวดน้ำที่เหลือครึ่งขวดจากเมื่อคืนไว้
“ทำแบบนี้ไม่ได้”
“เมื่อคืนงานเลี้ยงใช้ทรัพยากรไปไม่น้อย ตอนนี้ควรจะรีบลงไปหาของตอนที่ยังมีแรงอยู่”
“รอไปอีกวันก็ยิ่งเหลือน้อยลง”
“ใช่ค่ะ พี่หย่าชี” หลินมู่ซวงพูดเสริมขึ้นมาข้าง ๆ “เมื่อคืนพวกเรากินของดี ๆ ไปแล้ว วันนี้ของเหลือไม่มาก ต้องหาเพิ่ม”
“แล้วถ้าต่อไปหมอกดำยิ่งหนาแน่นขึ้นจะทำยังไง?”
ฉินอีไม่เข้าข้างฟังหย่าชีอย่างที่ไม่ค่อยเป็น “ถ้าวันนี้ไปได้ก็ไปวันนี้เถอะ—”
“ฉันบอกว่า พักผ่อน”
ฟังหย่าชีทนไม่ได้ที่จะมีคนมาคัดค้าน
เสียงของเธอดังขึ้นอีกขั้น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดุดันที่ไม่ยอมให้ใครเถียง
เธอมองคนที่พูดเมื่อกี้รอบหนึ่ง แล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย