เธอยืนมองหลินหรานหรานอยู่หลายวินาที ราวกับพยายามหาร่องรอยของการถูกบังคับจากใบหน้านั้น
แต่ในแววตาคู่นั้นไม่มีท่าทีขอความช่วยเหลือใดๆ
เธอละสายตากลับ ถอยหลังไปครึ่งก้าว
"ได้"
"งั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด"
"เชื่อผู้ชายไว้เถอะ สุดท้ายพวกเธอจะไม่มีวันได้ดี"
พูดจบเธอก็หันหลังเดินไปอีกฝั่งของห้อง 201 โดยไม่มองใครอีก เดินไปหาที่ว่างนั่งลงเอง ท่าทางเหมือนสมัครใจถอนตัวออกไปเอง
เจียงเสี่ยวหรานพวกเธอไม่ได้เอ่ยปากห้ามปราม ตอนแรกที่ยอมให้ลู่หย่วนแยกตัวไป ก็เพราะถูกโจวม่านชักจูงพาเหไปคนละทางเป็นส่วนใหญ่
เธอคอยอยู่ข้างๆ โหมโฆษณาชวนเชื่อว่าผู้ชายไว้ใจไม่ได้ วาดภาพลู่หย่วนให้เป็นภัยแฝง คำพูดพวกนั้นในตอนนั้นฟังดูมีน้ำหนักจริงๆ
แต่พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ พวกเธอไม่มากก็น้อยรู้สึกว่าตอนนั้นตัดสินใจไปเพราะถูกผลักดัน
ความผิดไม่ได้อยู่ที่โจวม่านคนเดียวทั้งหมด แต่บทบาทของเธอไม่น้อยเลย
ตอนนี้ที่เธอถอนตัวออกจากวงเล็กๆ นี้ไป ก็ไม่ใช่เรื่องแย่สำหรับพวกเธอ อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยตัดสินใจไปพร้อมกับฟังคำพูดเย็นชาของเธออีก
คนที่เหลือสามคนหันกลับมารวมกลุ่มกัน เริ่มปรึกษากันอย่างจริงจัง
หลินหรานหรานจะไปตอนไหน ปรากฏตัวต่อหน้าลู่หย่วนอย่างไร ใช้ท่าทีแบบไหนพูด ออกไปตอนช่วงเวลาแห่งโอกาสกี่โมง เดินเส้นทางไหนถึงจะเจอพวกเขาแบบเป็นธรรมชาติ จะเอาของติดตัวไปไหม ไปมือเปล่าหรือเอาน้ำไปหน่อย เอาไปมากก็ดูตั้งใจ ไม่เอาไปก็เหมือนยกมือเปล่าขึ้นบ้านเขา