และในขณะนั้น ที่อีกฟากหนึ่งของทางเดินชั้น 21
บรรยากาศในห้อง 201 ตรงข้ามกับของลู่หย่วนและชิวหยวนโดยสิ้นเชิง
กลุ่มคนค่อยๆ เดินกลับเข้าห้องทีละคน พอเข้ามาเหมือนตัวถอดพลัง ต่างคนต่างทรุดตัวลงบนโซฟา พรม หรือมุมห้อง ไม่มีใครพูดอะไร
อากาศเต็มไปด้วยความกดดันจนหายใจแทบไม่ออก
สวีหว่านนั่งลงกับพื้น พิงขาโซฟา มือยังกำขวดน้ำแร่ครึ่งขวดที่เก็บมาจากชั้น 18 มองอยู่นานแต่ไม่เปิดฝา
ถังซือที่โดนตบแก้มนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง ดวงตาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ฉินอีเงยหน้านอนพิงโซฟา จ้องเพดาน เหมือนถูกดูดกระดูกออกไปทั้งตัว
คนอื่นก็ไม่ต่างกันมาก
บางคนก้มหน้ามองพื้น เหม่อลอย บางคนกำบิสกิตอัดแข็งที่หยิบออกมาแต่ไม่แกะ
กองเสบียงที่ขนกลับมา กองระเกะระกะอยู่หน้าประตู ยังไม่ถึงหนึ่งในห้าของอาหารมื้อค่ำสุดหรูที่พวกเธอกินกันอย่างสนุกสนานเมื่อคืน
สิ่งนี้ทำลายจินตนาการของพวกเธอจนสิ้น
ไม่มีใครพูด แต่ทุกคนในใจคิดเรื่องเดียวกัน:
พวกเธอจะรอดจริงๆ หรือ?
ความคิดนี้เหมือนเข็มน้ำแข็งบางๆ ผุดขึ้นในหัวของทุกคน
วันสวรรคโลกที่เจ็ด ไม่มีเครื่องบิน ไม่มีความช่วยเหลือ ไม่มีวิทยุ ไม่มีสัญญาณ
พวกเธอทั้งกลุ่มอัดอยู่ในห้อง ทะเลาะกันเพื่อบิสกิตอัดแข็งหนึ่งห่อ
ชิวหยวนจากไปแล้ว