ซือเว่ยและจางปิงไม่ได้พูดอะไรต่อ หลังพักสั้นๆ ก็รวบรวมสาวๆ ที่ยังยืนไหวได้สองสามคน เริ่มซ่อมประตูที่ถูกชนเสียหาย
เหล่าสาวน้อยที่เคยถูกตามใจก่อนวันสิ้นโลกตอนนี้ต้องมาทำงานหนัก บ้างขนไม้กระดาน บ้างส่งเครื่องมือ บ้างประคองกรอบประตู
แม้ฝีมือจะงุ่มง่าม แต่ภายใต้การสั่งการของจางปิง ในที่สุดก็สามารถยึดประตูกลับเข้ากรอบได้อีกครั้ง
อีกมุมหนึ่ง สาวๆ หลายคนที่นั่งกองกับพื้นกำลังหมกมุ่นอยู่กับความโล่งใจที่รอดชีวิตมาได้
สีหน้าของพวกเธอยังซีดเซียว แต่เริ่มฟื้นขึ้นทีละน้อย
“พวกเราพี่สาวมีเทพธิดาแห่งโชคคุ้มครองจริงๆ”
สาวคนหนึ่งพิงกำแพง มือกุมหน้าอก พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโล่งอก “เมื่อกี้อันตรายขนาดนั้นยังรอดมาได้ โชคดีจริงๆ”
“ใช่” สาวอีกคนรับคำ “โชคของพวกเราพี่สาวดีมาก เทพธิดาแห่งโชคต้องคุ้มครองเราอยู่แน่นอน”
“ที่สำคัญที่สุดคือเราสามัคคีกันมากพอ ไม่เช่นนั้นคงทนมาถึงตอนนี้ไม่ไหว…”
“พวกเราพี่สาวเก่งที่สุด”
พวกเธอพูดกันคนละประโยค สรุปสาเหตุที่รอดชีวิตเป็น “โชคดี” ที่เลื่อนลอย ราวกับว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ความกลัวสุดขีดเมื่อครู่กลายเป็นสิ่งที่ยอมรับได้มากขึ้น
มีสาวคนหนึ่งนั่งคุกเข่ากอดเข่า พูดเสียงเบา: “ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับเทพธิดาแห่งโชคนะ... เป็นคนจากโบสถ์คนนั้นที่ช่วยเราไว้ ใช่ไหม?”