หลินจุ้ยนิ่งมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน ตอนที่กู้หยุนโจวสังหารทั้งสามคน เขาคิดว่ากู้หยุนโจวน่าจะเป็นคนที่ยึดถือความถูกต้อง
แต่ศิลาลืมตัวตนกลับปลดปล่อยเจตนาฆ่าแผ่วเบาออกมาตั้งแต่แรก
ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด ตอนนี้เข้าใจแล้ว
ร่างอันคลุ้มคลั่งของกู้หยุนโจวมาถึงเบื้องหน้าเขาแล้ว
เขาไม่ได้คิดแม้แต่น้อย หยิบมีดพร้าออกมา ฟันออกไปหนึ่งดาบ
แกร๊ง~ แกร๊ง~
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น กระบี่ของกู้หยุนโจวรับมีดพร้าของเขาไว้ ใบหน้าทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงชั่วเส้นผม
กู้หยุนโจวเผยอยิ้มออกมา เผยให้เห็นฟันขาวทั้งแถว
"ปฏิกิริยาไม่เลวนี่"
หลินจุ้ยไม่ตอบโต้ ดึงดาบออก แล้วฟันผ่าออกหนึ่งดาบ
กู้หยุนโจวร่างพลันวูบหายไป ถอยออกไปสามจั้งไกล
"พลังเพียงเซียนมนุษย์หนึ่งเส้น แต่กลับมีปฏิกิริยารวดเร็วเช่นนี้"
ดวงตาของเขาเริ่มร้อนแรง "ข้าเริ่มคิดถึงจะได้เห็นมันแล้ว"
หลินจุ้ยกำด้ามมีดแน่น ครุ่นคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ
เขาไม่ใช่เซียนมนุษย์หนึ่งเส้น ในสายตาของคนอื่นกลับเป็นเซียนมนุษย์หนึ่งเส้น
แต่กู้หยุนโจวเป็นเซียนมนุษย์หนึ่งเส้นขั้นปลาย โอกาสชนะของเขานั้นต่ำอย่างยิ่ง
หลินจุ้ยรู้ดี ว่าเวลานี้มิใช่เวลาลังเล
เขาลงมือก่อน กระตุ้น[ย่างก้าวล่องลอย]ร่างทั้งตัวพุ่งออกไปคล้ายลูกธนู
มีดพร้าพัดพร้อมกับเสียงลมหวีดหวิวถล่มตรงไปยังกู้หยุนโจว
กู้หยุนโจวยกกระบี่ขวางรับ หันกลับแทงกระบี่หนึ่งที่อกหลินจุ้ย
หลินจุ้ยรู้สึกว่ากระบี่นี้เร็วจริง ยิ่งแต่กลับรู้สึกว่าช้า
เส้นทางการตวัดกระบี่ของกู้หยุนโจถ่างชัดเจนอย่างยิ่งในสัมผัสรับรู้ของเขา