ริมลำธารสายเล็ก ๆ หลินจุ้ยหยิบกระต่ายสองตัวที่ถูกย่างจนเกรียมเล็กน้อยจากราว
เขาคว้ามีดพร้าปัดถ่านไฟที่เหลือลงในแม่น้ำ
ถ่านแดงตกลงไปในน้ำ ไอน้ำสีขาวพลุ่งขึ้น
เขานั่งอยู่บนก้อนหินริมห้วยเพียงลำพัง กัดเนื้อกระต่ายชิ้นหนึ่ง เคี้ยวช้า ๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน
คืนนี้แสงจันทร์สว่างไสว เขาพอจะมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำได้อย่างมัว ๆ
"หากเป็นชาติก่อน ตอนนี้ข้าคงมีความสุขเป็นอย่างมาก"
"ในเมืองสักแห่งหนึ่ง ทำงานเช้าแปดโมงเย็นห้าโมง ไร้หนี้สามอย่าง เลี้ยงแมวไว้หนึ่งตัว ทุกวันนอนจนพอใจ กินอะไรก็ได้ตามใจ..."
เขาก้มลงมองมือทั้งสองของตัวเอง
หยาบกร้านอยู่บ้าง แต่มือคู่นี้... ดูไม่ค่อยเหมือนมือมนุษย์เสียแล้ว
เขากลืนเนื้อกระต่ายคำสุดท้าย แล้วลุกขึ้นยืน
คำนวณเวลาแล้ว ใกล้จะถึงเวลาต้องกลับ
เขาล้วงยันต์เคลื่อนย้ายเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่จากอก หนีบไว้ระหว่างนิ้ว
เพียงชั่วขณะ เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังขึ้น
หลินจุ้ยหยุดการกระทำ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเก็บยันต์เคลื่อนย้ายกลับเข้ากอดอก
กระโดดพรวดเข้าไปในกอไม้ข้างทาง
ไม่กี่อึดใจ เงาร่างสี่สายก็ปรากฏขึ้นในสายตาเขา
ในนั้น สามคนช่างประหลาดยิ่งนัก
พวกเขาสวมเสื้อผ้าสีแดงฉาน ราวกับทำจากหนังบางชนิด
คนที่อยู่ซ้ายสุดสีหน้าเหมือนกำลังร้องไห้ คนกลางยิ้มเยาะหยัน ส่วนคนขวาสุดสีหน้าเรียบเฉยไม่มีความรู้สึกใด
ตรงข้ามกับทั้งสามคน ชายหนุ่มคนหนึ่งรูปร่างเก้กัง ถือกระบี่ ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าหาพวกเขา
ชายหนุ่มบิดคอเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เหตุใดจึงไม่หนีต่อไปเล่า?"
คนที่ยิ้มเยาะหยันก้าวออกมาหนึ่งก้าว น้ำเสียงเจือความโกรธ
"จะไล่ต้อนไม่เลิกราไปใย?"
"จุ๊ ๆ" ชายหนุ่มยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปาก "ข้าอยากให้โอกาสพวกเจ้า แต่พวกเจ้าเองที่วิ่งหนีช้าเกินไป"
เขาชูดาบขึ้น ชี้ไปที่คนหนังแดงคนขวาสุด "เจ้า ไม่กี่วันก่อนฆ่าหญิงชราคนหนึ่ง เพียงเพื่อซากกระดูกนั้น หลานสาววัยห้าขวบของนางก็ถูกเจ้าบดขยี้เป็นเละเทะ"