กลางคืน หลินจุ้ยกลับมาจากป่าไผ่
พอเข้าประตู หลี่ฉวินซูก็เอ่ยอย่างน้อยอกน้อยใจ “พี่จุ้ย เป็นอย่างที่คิดไว้ ตอนนี้ศิษย์งานในสำนักชั้นนอกแตกเป็นหลายกลุ่ม ยังจะเก็บค่าคุ้มครองอีก คาดว่าอีกไม่กี่วันก็จะมาหาพวกเราแล้ว ค่าคุ้มครองคือขนมปังดำสิบก้อน”
หลินจุ้ยกำลังจะพูด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ทั้งสองสบตากัน
หลินจุ้ยลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปใกล้ มองผ่านช่องว่างของประตู เห็นคนนอกห้อง
อายุราวยี่สิบต้นๆ สวมชุดยาวสีเขียวของศิษย์สำนักชั้นนอก ปลายแขนเสื้อปักลายเมฆ เอวห้อยกระบี่ยาวหนึ่งเล่ม
สูงกว่าหลินจุ้ยราวครึ่งหัว หน้ำดำ รูปร่างหน้าตาธรรมดา
ใบหน้านี้ หลินจุ้ยจำได้ และยังคุ้นเคยพอสมควร
เขาเปิดประตู ยิ้มบางๆ ให้คนที่มา
ชายหนุ่มมองหลินจุ้ย แล้วยิ้มตอบเช่นกัน
“หลินจุ้ย!”
ชายหนุ่มคว้าไหล่หลินจุ้ยไว้ “นายจริงๆ หรือเนี่ย? เมื่อกี้ตอนเคาะประตูยังกลัวว่าจะหาห้องผิด กลัวว่านายไม่อยู่ กลัวว่าจะเป็นคนชื่อเดียวกัน”
“พี่ฉีหยุน” เสียงของหลินจุ้ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขาอยากจะสืบข่าวของฉีหยุนอยู่เหมือนกัน แต่ในตำหนักคนงานล้วนเป็นศิษย์ใหม่ จึงไม่มีคืบหน้ามาโดยตลอด
ฉีหยุน เป็นคนหมู่บ้านอันหยาง
สามปีก่อน เขาเป็นเพียงคนเดียวในหมู่บ้านอันหยางที่ถูกตรวจพบว่ามีแก่นกระดูก
กระดูกเซียนสองเส้น ทำให้ทั้งหมู่บ้านฮือฮา