หลินจุ้ยผลักประตูเรือนทรุดโทรมเข้าไป เห็นหลี่ฉวินซูนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง
ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็ลืมตาขึ้น พอเห็นว่าเป็นหลินจุ้ย ก็ตื่นเต้นถึงกับกระโดดลงจากเตียง
"พี่จุ้ย! ยาผสานพลังสุดยอดจริงๆ เม็ดเดียวก็ทำให้ในกายข้ากำเนิดพลังเซียนขึ้นมาหนึ่งเส้นแล้ว!"
เขาชูสองนิ้วขึ้นเบื้องหน้าวัดความกว้างแค่เล็กน้อย "แค่นี้เอง แต่ข้ารู้สึกได้ ตามความเร็วนี้ ข้าไม่ต้องมากไป แค่ร้อยเม็ดยาผสานพลัง ข้าก็จะฝ่าธรรมดากลายเป็นเซียน เป็นเซียนมนุษย์หนึ่งเส้นได้แล้ว!"
หลินจุ้ยชะงักไปครู่หนึ่ง
ร้อยเม็ด
ยาผสานพลังเหมือนกัน แต่คัมภีร์กลืนกินของเขาดูดซับพลังงานเต็มร้อยส่วน ไม่สูญเสียพลังงานแม้แต่น้อย สองเม็ดเพิ่งจะหลอมกระดูกเซียนไปได้เพียงหนึ่งในร้อยส่วนเท่านั้น
ก็หมายความว่า เขาต้องการสองร้อยเม็ด
ส่วนหลี่ฉวินซูฝึกคัมภีร์อายุวัฒนะ กลับต้องการแค่ร้อยเม็ด
รู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ถูกต้อง?
และตามประสิทธิภาพการฝึกของคัมภีร์อายุวัฒนะ ยาหนึ่งเม็ดดูดซับได้เพียงหกเจ็ดส่วน ก็ทำให้หลี่ฉวินซูสำเร็จไปหนึ่งในร้อยส่วนได้แล้ว
เป็นเพราะกระดูกเซียนของเขากินจุมากกว่า หรือด้วยเหตุผลอื่น?
หลินจุ้ยมองหลี่ฉวินซู แล้วยิ้ม
"ไป ให้ข้าดูหน่อย"
...
ทั้งสองคนเดินไปที่ลานบ้าน
หลี่ฉวินซูเดินไปข้าง ๆ โม่หินที่ถูกทิ้งร้างในลาน หินก้อนนั้น อย่างน้อยก็ต้องหนักสามสี่ร้อยชั่ง
"พี่จุ้ย ดูให้ดีนะ"
หลี่ฉวินซูพับแขนเสื้อขึ้น เส้นเลือดที่แขนปูดโปน ออกแรงยกโม่หินขึ้นมาอย่างลำบากเล็กน้อย
ประคองไว้ได้สิบวินาที ก็หน้าแดงคอแดงแล้วโยนโม่หินลงกับพื้น
"เฮ้อ~ พี่จุ้ย เก่งไหมล่ะ!"
หลินจุ้ยชูนิ้วโป้งให้เขา "เมื่อครู่เจ้าใช้แรงไปเท่าไหร่?"
"ประมาณแปดส่วน"
หลินจุ้ยครุ่นคิด เขาพอจะเข้าใจแล้ว กระดูกเซียนของเขาคงไม่เหมือนคนอื่น
กินจุ แต่พลังที่เพิ่มมาก็มากตาม