ยามวิกาล
หลินจุ้ยเอนกายลงบนเตียง หลับตาลง
หลี่ฉวินซูผู้ที่ปกติกรนเสียงดัง คืนนี้กลับเงียบสงบผิดปกติ
เขาอยากจะถามความคิดเห็นของหลี่ฉวินซู แต่คิดไปคิดมา ก็ได้แต่ปล่อยมันไป
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด
เดิมทีเขาไม่มีความง่วงนอนแม้แต่น้อย กลับจู่ๆ รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างประหลาด อยากจะนอนหลับให้เต็มตื่น
ไม่ถูก
หลินจุ้ยคิดจะลุกขึ้นนั่งโดยสัญชาตญาณ
แต่ความง่วงนี้มาเร็วเกินไปราวกับมีอะไรบางอย่างบังคับให้เขาหลับ
เขาพยายามขยับมือ แต่กลับรู้สึกเหมือนจมอยู่ในโคลนตม มือไม่เพียงแต่อ่อนแรง ยังหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้นเลย
ทันใดนั้น ศิลาลืมตัวตนในอ้อมอกก็แผ่ความเย็นเยียบออกมา
ความเย็นนั้นแผ่ซ่านไปทั่วแขนขาและร่างกาย สุดท้ายหยุดอยู่กลางหว่างคิ้ว
สติของเขากลับคืนมาอย่างแจ่มชัด แต่ร่างกายยังคงหลับสนิท
แม้ไม่ได้ลืมตา เขากลับรับรู้ได้ว่าภายในห้องกำลังเกิดอะไรขึ้น
ประตูเปิดออก
เปิดออกอย่างเงียบเชียบด้วยตัวมันเอง แสงจันทร์สาดส่องเข้ามา ปรากฏเงาร่างหนึ่ง สูงระหง ตรงราวกับเส้นด้าย นิ่งนิ่งไม่ไหวติง
หลี่ฉวินซูผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที
สายตาจับจ้องไปนอกห้องอย่างระแวดระวัง พร้อมจะโจมตีได้ทุกเมื่อ "เจ้าคือใคร?"
ชายนอกห้องเดินเข้ามาในกระท่อมทรุดโทรม ไม่มีเสียงฝีเท้าแม้แต่น้อย หากสังเกตดีๆ จะพบว่าเท้าของเขาลอยห่างจากพื้นหลายเซนติเมตรตลอดเวลา
หลินจุ้ยเห็นหน้าคนที่มาได้ชัด ชายสวมชุดคลุมยาวสีดำ ผ้าบนตัวทอแสงเว้าสีเขียวเข้มจนเกือบดำภายใต้แสงจันทร์ ชายเสื้อปักลวดลายอันซับซ้อน
ผมสยายอยู่ด้านหลัง
ใบหน้าดูราวกับอายุเพียงยี่สิบต้นๆ งามผุดผั่งดั่งหยก คิ้วสูงเด่นเป็นสัน