หลินจุ้ยเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน เท้าก็ชะงัก
ในลานบ้านมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง
แผ่นหลังค่อมงอ ผมหงอกขาวมัดไว้อย่างลวก ๆ ด้วยผ้าขี้ริ้ว เสื้อผ้าบนร่างเต็มไปด้วยรอยปะ เมื่อลมพัด ขากางเกงที่ว่างเปล่าก็ปลิวสะบัด
คือแม่ของเฮยหู่
ท่านน้าหิมะได้ยินเสียงฝีเท้า จึงค่อย ๆ หันกายกลับมา
นางอายุเพียงสามสิบแปดสามสิบเก้าปี แต่กลับเหี่ยวย่นราวกับหญิงชราวัยหกสิบ เบ้าตาลึก โหนกแก้มสูงนูน ริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึม
"ซุ่ยเอ๋อร์"
เสียงของนางเบามาก ราวกับใช้พลังทั้งหมดในร่างบีบคำสองคำนี้ออกมา
หลินจุ้ยเดินเข้าไป พยุงแขนของนาง "ท่านน้าหิมะ มาที่นี่ได้อย่างไร"
ท่านน้าหิมะจับมือของเขา มือข้างนั้นแห้งกร้านจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก
"ซุ่ยเอ๋อร์ เจ้าเห็นหู่เอ๋อร์บ้างไหม เมื่อคืนเขาออกจากบ้านไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา"
ดวงตาของนางเอ่อคลอด้วยหมอกน้ำ "เจ้ากับหู่เอ๋อร์สนิทกันที่สุด เขาเคยบอกเจ้าหรือไม่ว่าไปที่ใด"
หลินจุ้ยรู้สึกอึดอัดในอก
เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของท่านน้าหิมะ ไม่รู้จะพูดอะไร
ไม่ใช่ว่าเขาอยากฆ่าเฮยหู่ แต่เฮยหู่จำต้องตาย
"ซุ่ยเอ๋อร์"
หลินจุ้ยดึงสติกลับมา ส่ายหน้า "ท่านน้าหิมะ เมื่อคืนข้าไม่ได้พบเฮยหู่"
แววตาในดวงตาของท่านน้าหิมะดับวูบลงทันที
นางปล่อยมือ ทั้งร่างราวกับถูกดูดวิญญาณออกไป ร่างค่อมงอก็ยิ่งเตี้ยลงอีกหลายส่วน
"ดี ดี" นางพึมพำตอบสองครั้ง หมุนตัวเดินออกไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด หันกลับมามองหลินจุ้ย "ซุ่ยเอ๋อร์ ถ้าเจ้าเห็นหู่เอ๋อร์ บอกให้เขากลับบ้านเร็วหน่อย บอกว่าแม่ต้มโจ๊กรอไว้แล้ว"
หลินจุ้ยพยักหน้า