เรื่องที่พ่อบ้านหาเรื่องแม่หานนั้น ชูอีไม่ได้โกรธ แถมยังแอบดีใจอยู่ลึก ๆ
——ที่บ้านไม่ได้ทอดทิ้งเธอ
ถ้าแม่หานเสแสร้งไปตลอดและเป็นคนดีในสายตาชูอี เธอคงร่วมวงเกลียดชังไปด้วย และคิดว่าที่บ้านกำลังรังแกคนอื่น
แต่ชูอีมองแม่หานทะลุปรุโปร่งแล้ว เห็นอีกฝ่ายนอนบนเตียงผู้ป่วยแกล้งทำเป็นไม่สบาย ร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา ชูอีก็ได้แต่รู้สึกขำ
“เสี่ยวสวิน แม่รู้สึกแย่เหลือเกินในใจ พวกเขาดูถูกแม่ไม่เป็นไร แต่แม่กลัวว่าลูกจะต้องทนอึดอัดคับข้องในภายหลัง...”
แม่หานทุบอกพลางร่ำไห้ฟ้องบนเตียง หรี่ตาชำเลืองมองชูอีที่ยืนอยู่ด้านหลัง
นางไม่พอใจปฏิกิริยาของชูอีอย่างยิ่ง ครอบครัวพวกนั้นทำเกินไปถึงเพียงนี้ แต่นี่กลับไม่มีแม้แต่คำขอโทษหรือใส่ใจ!
ที่แม่หานพูดเช่นนี้ ก็เพื่อดูท่าทีของชูอี ผลคือชูอีไม่แม้แต่จะยกคิ้ว เมินเฉยโดยสิ้นเชิง
หานสวินใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดหน้าให้แม่หาน ปลอบว่า "แม่ครับ อย่าโวยวายเลย พักผ่อนให้ดีก่อนเถอะ"
นางโวยวาย? แม่หานลืมตามองลูกชาย
หานสวินซึ่งหันหลังให้ชูอี ใบหน้าไร้รอยยิ้มแม้แต่น้อย คิ้วดุเข้มเคร่งขรึมแฝงแววเตือนเล็กน้อย
แม่หานที่คิดจะร่ำไห้อีกครั้งเห็นลูกชายเป็นเช่นนั้นก็เก็บความคิด พลิกตัวตะแคงหนี พลางว่า "พอแล้ว ข้าเหนื่อยแล้ว ขอนอนสักหน่อย"
ดูเผินเหมือนแม่ลูกปรองดอง แต่ความจริงแล้วแม่หานเกรงกลัวลูกชายมาก
หานสวินและชูอีออกจากห้องผู้ป่วย มายืนที่ดาดฟ้ามองทิวทัศน์ไกล หานสวินเอ่ยด้วยความเศร้าสร้อยว่า "ชูอี เป็นเพราะฉันไม่ดีพอ"
เมื่อเห็นหานสวินโยนความผิดทั้งหมดให้ตัวเอง ชูอีก็สงสารจับใจ