ทำไมจู่ ๆ ถึงจะไปตระกูลเจี่ยง?
หลินเหอแม้จะสงสัยในข้อเสนอของลูกชาย แต่ก็ตอบตกลง
เจี่ยงอันพูดต่อ “ห่อเครื่องดื่มไปให้พ่อด้วย”
หลินเหอดีใจในใจ ลูกชายจะปรับความสัมพันธ์กับพ่อหรือ?
“เราควรบอกพ่อหน่อยไหม?”
เจี่ยงอันยิ้มบาง ๆ “ไม่ดีกว่า เซอร์ไพรส์เขา”
หลินเหอย่อมไม่คัดค้าน อันที่จริงเธอค่อนข้างตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไปตึกใหญ่ของตระกูลเจี่ยง
“คุณไม่เคยไป?” คราวนี้เป็นเจี่ยงอันที่แปลกใจ
ระหว่างพูดคุย ทั้งสองไม่เอ่ยถึงความสัมพันธ์แม่ลูกเลย เจี่ยงอันไม่เรียกเธอว่าแม่ หลินเหอไม่ย้ำจุดนี้ หลินเหอเรียกตัวเองว่าแม่ เจี่ยงอันก็ไม่ปฏิเสธ
พูดได้ว่า การพบกันครั้งนี้ไม่ใช่การรับรู้สถานะแม่ลูก แต่เป็นการทำความรู้จักกัน เจี่ยงอันอาศัยความทรงจำตอนหกขวบรู้จักแม่ไม่มาก หลินเหอก็ไม่รู้การเติบโตของลูกชายตลอดฉืออู่ปีที่ผ่านมา ฉืออู่ปีที่แม่ลูกไม่เคยพบหน้ากัน ระยะห่างของความไม่คุ้นเคยต้องการการกระชับ
“อย่ามองว่าตอนนี้พ่อแกถูกเรียกว่าท่านประธานเจี่ยงยิ่งใหญ่นัก ปีแรกที่รับช่วงบริษัทก็ทำพลาดไปหลายครั้ง ตอนยังไม่มีผลงานเขาอายไม่กล้าเรียกฉันมาดู ภายหลังเข้าที่เข้าทางแล้ว ฉันก็เริ่มยุ่งกับงานตัวเอง…”
หลินเหอเล่าสิ่งที่เจี่ยงอันไม่เคยรู้ หลังจากแม่หายตัวไป พ่อไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้กับพวกเขาเลย
ในความทรงจำของเจี่ยงอัน พ่อก่อนอายุหกขวบเป็นอย่างไรก็จำไม่ได้แล้ว