ปัญหางานทำให้เจียงมู่หวายุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ที่สำคัญคือไม่คืบหน้าแม้แต่น้อย!
เมื่อก่อน เธอแค่โทรไปหรือส่งอีเมลก็จัดการเรื่องได้แล้ว ตอนนี้ต่อให้ไปด้วยตัวเอง อีกฝ่ายก็ไม่ยอมตกลง!
หลายปีผ่านมา เจียงมู่หวาลืมไปแล้วว่าตอนแรกเริ่มที่เธอทำงานในสำนักพิมพ์มันลำบากแค่ไหน เธอคิดว่าทุกวันนี้ทุกอย่างล้วนมาจากความสามารถและความพยายามของตัวเอง
ดังนั้นตอนที่เจี่ยงเฉียวพูดเป็นนัยว่าการอาศัยบารมีจบลงแค่นี้ เจียงมู่หวาจึงไม่ได้ตื่นตระหนกเท่าไร
เธอเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการเขตประเทศจีนของนิตยสารแฟชั่นนานาชาติ สำนักงานใหญ่ยอมรับ ลูกน้องเชื่อฟัง ตัวเองนั่งเก้าอี้ตำแหน่งนี้มาสิบปี มั่นคงดั่งภูผา!
แต่ความภาคภูมิใจแบบนั้นกลับมลายหายไปภายในวันเดียว
เมื่อต้องพบกับอุปสรรคครั้งแล้วครั้งเล่า จู่ ๆ เธอก็ตระหนักว่า ตอนนี้ตัวเองยังคงพึ่งหน้าตาของตระกูลเจี่ยงอยู่ ในฐานะหัวหน้ากองบรรณาธิการนิตยสาร ในฐานะเจียงมู่หวา ในสายตาคนพวกนั้นเธอไม่มีค่าเลยแม้แต่น้อย!
ที่เธอคว้าชูอีไว้ ก็เพื่ออนาคต ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า ถ้าคว้าไว้ไม่อยู่ เธอจะไม่มีแม้แต่ปัจจุบัน
เจียงมู่หวานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน สายตาเหม่อลอย
ตอนนั้นเอง หานสวินก็โทรเข้ามา
"เจี่ยงเฉียวตอนนี้มันบ้าไปแล้ว เพราะลูกสาวถูกสับเปลี่ยน หันมาเกลียดแม้แต่ฉัน มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? งานฉันตอนนี้ก็เละเทะไปหมดแล้ว!"
เหมือนกำลังระบายอารมณ์ เจียงมู่หวาพูดต่อว่าต่อขานกับหานสวิน เธอควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างที่สุด