หลังจากฟ้องเสร็จ เจี่ยงอันนั่งไขว่ห้างบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์
ตรงกันข้ามกับเจี่ยงเฉียว มือที่พลิกเอกสารไม่ขยับเลย เขากำลังใจลอย
จุดประสงค์ที่แท้จริงในการส่งเจี่ยงอันไปทำงานที่สาขาภาคตะวันตกเฉียงเหนือมีเพียงหนึ่งเดียว คือย้ายหินขวางทางออกไป
เจี่ยงเฉียวต้องยอมรับว่าลูกชายคนโตคนนี้ทำให้เขาลำบากใจจริง ๆ หนึ่งคือนิสัยที่ควบคุมยาก มีจุดยืนชัดเจน สองคือเป็นที่รักของเหอเหอมาก!!
แน่นอนว่าเขาคิดไว้แล้วว่าจะทำอย่างไรถ้าเจี่ยงอันไม่ยอมไป เขาเตรียมคำพูดไว้เรียบร้อย ให้ลูกชายไปแบบออกไปทำงานชั่วคราวก่อน เมื่อถึงเวลาก็มีวิธีให้เขาอยู่ทำงานที่นั่นนานขึ้น
นอกจากนั้น ที่นั่นก็ฝึกคนได้จริง ทำให้เจี่ยงอันเติบโตเร็ว
แต่ไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายจะมาที่บริษัทก่อนเวลา ไปที่ฝ่ายบุคคล แล้วรีบโทรหาเหอเหอ ไม่ให้โอกาสเขาตั้งตัวเลย!
คิดถึงหลินเหอ เจี่ยงเฉียวถอนหายใจเบา ๆ
หยิบกาแฟข้างตัวขึ้นมาจิบ พลิกเอกสารไปด้วย น้ำเสียงเรียบ ๆ พูดว่า "ถ้านายไม่อยากไปสาขาภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ก็ไม่มีใครบังคับนาย"
ในดวงตาของเจี่ยงอันแวบผ่านความประหลาดใจ ยอมอ่อนข้อแล้ว?
หลังจากหลินเหอหายตัวไป ฉืออู่ปีที่เจี่ยงอันอยู่กับพ่อ อีกฝ่าย "พูดคำไหนคำนั้น" เสมอ ปฏิบัติกับเขา กับชูอี กับฉืออู่เหมือนกันหมด
เหมือนกับเรื่องให้เขาไปสาขาภาคตะวันตกเฉียงเหนือครั้งนี้ เขาอาจต่อต้านได้ แต่ตราบใดที่ยังทำงานในกลุ่มตระกูลเจี่ยง ก็ต้องทำตามที่เขาพูด