หลังจากงานฉลองของโรงเรียนจบลง ก็เริ่มปิดเทอมฤดูร้อน
แม้นักเรียนจะกลับบ้านกันไป แต่กระดานข่าวในเครือข่ายมหาวิทยาลัยกลับคึกคักเป็นพิเศษ
ทุกคนพูดคุยถึงงานฉลอง เรื่อง "ขี้ปาว" ของสองพี่น้องอาจารย์รุ่ย พวกพ้องของเจิ้งเคอ...
ในฐานะศูนย์กลางการวิพากษ์วิจารณ์ ทุกคนต่างพูดกันปากต่อปากถึงเรื่องเลวร้ายมากมายที่คนกลุ่มนี้ก่อไว้
พวกเขาเป็นพวกเห็นแก่ตัวสุดโต่ง ทำอะไรนึกถึงแต่ความสนุกของตัวเอง น่ารำคาญสุด ๆ ก่อนหน้านี้เพื่อนนักเรียนที่ยึดคติทำอะไรให้น้อยเรื่องจะดีกว่า ก็อดทนเก็บไว้ในใจ
คราวนี้พรรคพวกพวกนั้นไปหาเรื่องเจี่ยงอัน ทุกคนเลยอดไม่ไหวที่จะรุมซ้ำเติม เริ่มระบายอารมณ์กันอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้พวกเสเพล ไม่รู้จะสร้างภาพว่าเป็นอัจฉริยะไปทำไม พวกมันมีสมองพอหรือเปล่า? เรื่องโกงข้อสอบ ฉันเห็นมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว"
"หลุมดินตรงประตูตะวันตกของโรงเรียนที่ทำให้อาจารย์ใหญ่สะดุดล้มนั่นแหละ ฝีมือพวกมันทั้งนั้น!"
"ครึ่งปีแรกที่จางเหมี่ยวพักการเรียน ไม่ใช่เพราะสุขภาพไม่ดีนะ แต่เพราะไอเดียของเขาถูกขโมย! อยากเปิดโปงแต่ไม่มีหลักฐาน โมโหจนป่วย! ใครเป็นคนทำ ทุกคนน่าจะเดากันออก"
...
มีคำกล่าวที่ว่า ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ ก็อย่าทำ พวกนั้นคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำเป็นความลับไม่มีใครรู้ แต่จริง ๆ แล้วเพื่อน ๆ เห็นกันมานานแล้ว เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมา
ตอนนี้สบโอกาส เลยพากันมาระบาย
——แล้วก็ถูกจัดการ
ไม่ใช่นักเรียนที่โพสต์ข้อความถูกจัดการนะ แต่ทางมหาวิทยาลัยแจ้งว่าเห็นความคิดเห็นในกระดานข่าวแล้ว ให้นักเรียนส่งรายละเอียดเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบไปที่อีเมลด้านล่าง ทางโรงเรียนจะสอบสวนและจัดการให้
การส่งอีเมลสามารถส่งแบบไม่ระบุชื่อได้ นักเรียนไม่ต้องกังวลว่าจะโดนหาเรื่องภายหลัง ตอนนี้โรงเรียนยอมเปิดช่องแล้ว พวกเขาจึงพากันแจ้งเบาะแส แจ้งเบาะแส และแจ้งเบาะแส!