ช่วงบ่ายเจี่ยงเฉียวมีธุระต้องไปบริษัท เขาอยากพาหลินเหอไปด้วย แต่หลินเหอไม่ยอม เธออยากอยู่บ้านมากกว่า
สุดท้ายเจี่ยงเฉียวก็ฝืนหลินเหอไม่ได้ ได้แต่ไปบริษัทคนเดียว ตอนไปก็พร่ำบอกนั่นนี่ ละเอียดยิบขนาดที่ว่าหลินเหอเก็บยางรัดผมไว้ตรงไหนก็ยังต้องพูดถึง
สุดท้ายก็ถูกหลินเหอผลักออกไป ปล่อยให้เขาพูดต่ออีกครึ่งชั่วโมงก็ยังได้!
หลินเหอบ่นในใจ เฉียวเฉียวนี่ก็ยังขี้บ่นเหมือนเดิม
ที่ไม่ยอมไปบริษัทกับเจี่ยงเฉียว หลินเหอมีแผนเล็ก ๆ ของตัวเอง รอให้รถเจี่ยงเฉียวออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว เธอจึงเชิญพ่อบ้านมาที่ห้องหนังสือ
"พ่อบ้านมาอยู่ตระกูลเจี่ยงได้สิบปีแล้วหรือ?"
"ครับคุณนาย"
พ่อบ้านตอบอย่างนอบน้อม
ตอนกลางวันเจี่ยงเฉียวได้กำชับพ่อบ้านไว้ว่า ต่อจากนี้ไปในบ้านให้หลินเหอเป็นคนตัดสินใจ นี่ก็คือการประกาศอย่างเป็นทางการ ว่าหลินเหอเป็นนายหญิงแห่งตระกูลเจี่ยงอย่างชอบธรรม
"หลายปีมานี้ความสัมพันธ์ระหว่างคุณชายกับพวกเด็ก ๆ เป็นยังไงบ้าง?" หลินเหอถามตรง ๆ
ตอนที่เจี่ยงอันมา ทั้งพ่อลูกไม่มีบทสนทนากันเลย นี่ทำให้ใจของหลินเหอหนักอึ้งอีกครั้ง ความขัดแย้งระหว่างพ่อลูกจะลึกซึ้งขนาดนี้ได้ยังไง
เรื่องนี้ เจี่ยงเฉียวพูดแบบไม่เก็บมาใส่ใจ บอกว่าแค่เข้าใจผิดแล้วก็ผ่านไป หลินเหอรู้สึกว่าเขาปิดบังบางอย่างกับเธอ
"คุณนายครับ ตอนที่ผมมาตระกูลเจี่ยง คุณชายสองคนกับคุณหนูก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้ว ปกติคุณชายก็ไม่ค่อยกลับบ้าน..."
พ่อบ้านไม่ได้โกหก บ้านหลังนี้มีชีวิตชีวามากที่สุดก็ตอนสองวันที่หลินเหอพึ่งกลับมา
ปกติเจี่ยงเฉียวจะกลับมาแล้วตรงเข้าห้องของนายหญิงคนก่อนที่อยู่ชั้นสาม อยู่ทีก็ทั้งวัน พอออกไปอีกทีก็หลายวันไม่กลับมา เป็นอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา...