ความบ้าคลั่งมันติดต่อกันได้ ไม่อย่างนั้นเจี่ยงอันคงไม่เข้าใจว่าตัวเองเอาเส้นผมไปตรวจพิสูจน์ได้ยังไง
พออายุมากขึ้น เจี่ยงอันไม่เคยพูดออกมา แต่ในใจก็ค่อย ๆ ยอมรับความจริงว่าแม่คงไม่กลับมาแล้ว
ความทรงจำที่คิดว่าลืมเลือนไปแล้ว พอนึกขึ้นมาได้ก็พบว่าทุกเรื่องชัดเจนอย่างน่าประหลาด
ความทรงจำของเด็กหกขวบมีมากแค่ไหนกัน?
เยอะมาก
เขาจำได้ว่าแม่เคยทำการ์ดพินอินให้ จำได้ว่าแม่พาไปสวนสัตว์ จำนิทานสุภาษิตทุกเรื่องที่แม่เล่า...
เจี่ยงอันนั่งเหม่อบนโซฟา เหมือนไม่รู้สึกถึงเวลาที่ผ่านไป ตรงหน้าเต็มไปด้วยความทรงจำในอดีต ความรู้สึกราวกับผ่านมาอีกภพชาติทำให้ในใจว่างเปล่าเป็นพัก ๆ
ผู้หญิงคนนั้นเหมือนแม่มากเกินไป แม้แต่น้ำเสียงเรียก 'ลูกจ๋า' ก็เหมือนกันไม่มีผิด
ความทรงจำที่ถูกปลุกขึ้นมาก็เลยยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ
แปดโมงเช้า เจี่ยงอันได้รับอีเมล รายงานผลตรวจแบบเร่งด่วนออกมาแล้ว
เขาบอกตัวเองว่า ที่ไปตรวจก็แค่อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเล่นลูกไม้อะไร! แต่พอปลายนิ้วแตะหน้าจอ มันกลับสั่นเทา เผยให้เห็นจิตใจที่ไม่สงบของเขา
มีความคาดหวังถึงจะมีความกังวลใจ บางที ในโลกนี้ปาฏิหาริย์อาจมีจริงก็ได้?
เปิดอีเมล ปาฏิหาริย์ถือกำเนิดขึ้น เจี่ยงอันทั้งสมองดับวูบ
ตั้งสติแล้วตั้งสติอีก ตัวเขาเองก็บอกไม่ถูกว่าจิตใจตอนนี้เป็นยังไง รายงานอยู่ตรงหน้า อารมณ์ไม่อยากเชื่อกำลังพวยพุ่งขึ้นมา
เจี่ยงอันหยิบมือถือโทรไปบ้านเก่า