สายโทรศัพท์ของฉืออู่ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนที่เขาออกจากบ้าน
นักเรียนมัธยมปลายที่ปิดเทอมฤดูร้อน บางคนก็ไปเข้าค่ายฝึกหรือกิจกรรมพิเศษเหมือนฉืออู่ บางคนก็สมัครเรียนพิเศษหลายวิชาเหมือนเฟิงโฉ่ว
โรงเรียนกวดวิชาอยู่ใกล้โรงเรียน ฉืออู่อยู่ห้องเรียนพิเศษ นักเรียนส่วนใหญ่เข้าเรียนด้วยการตั้งใจเรียน ดังนั้นเรียนเสริมช่วงปิดเทอมจึงเป็นเรื่องปกติ
ส่วนฉืออู่เป็นพวกเอาแต่เล่นทุกวัน อาทิตย์สุดท้ายก่อนสอบค่อยเร่งอ่านหนังสือ แต่ก็ยังสอบได้อันดับต้น ๆ
นี่ก็เป็นหนึ่งในประเด็นที่เฟิงโฉ่วอิจฉา
คอร์สเรียนพิเศษจะเลิกก่อนเปิดเทอมสิบวัน ฉืออู่จึงมาดักรอได้ตรงเผง
อาจารย์ที่คอร์สนี้มีชื่อเสียงมาก ครึ่งหนึ่งของนักเรียนในห้องฉืออู่ก็เรียนที่นี่
เฟิงโฉ่วเห็นฉืออู่ที่หน้าห้องเรียนก็ไม่ได้แปลกใจ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "นายรู้หมดแล้วสินะ?"
ความพยายามสงบสติอารมณ์ของฉืออู่ พังทลายลงเพราะท่าทีไม่ยี่หระของอีกฝ่าย เขาปาสิ่งที่ถืออยู่ในมือใส่เฟิงโฉ่วโดยตรง
เหตุการณ์นี้ทำให้นักเรียนคนอื่น ๆ ที่อยู่ตรงนั้นหันมามอง ต่างพากันประหลาดใจที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นทั้งคู่แตกหัก
ก่อนหน้านี้ทุกคนรู้กันดีว่าพวกเขาสนิทกันมาก!
"ทำไม?!"
ฉืออู่ไม่เข้าใจว่าเขาไปทำอะไรให้เฟิงโฉ่ว ถึงได้ถูกอีกฝ่ายวางแผนปั่นหัวเขาขนาดนี้
"นายนี่มันคิดว่าตัวเองแน่นักนะ นายเคยสนใจความรู้สึกฉันบ้างไหม? ไม่ว่าจะทำอะไรนายก็ตัดสินใจแทนฉันทุกอย่าง มันสิทธิ์อะไรของนาย?"
เฟิงโฉ่วตัวไม่สูง แถมไม่ชอบเล่นบาสเกตบอล ตอนที่เพื่อนในห้องถามเฟิงโฉ่วว่าจะร่วมแข่งบาสประจำห้องไหม ฉืออู่ตอบแทนทันทีว่า "เขาไม่เล่น"