เจี่ยงเฉียวขมวดคิ้วแน่น คาดไม่ถึงว่าลูกชายจะบาดเจ็บ
นิสัยของลูกชายคนเล็กนั้นซุกซนที่สุดในบรรดาลูกทั้งสาม ไม่ยอมทนแม้แต่ความน้อยใจสักนิด
หากเขาถูกรังแก มีหรือจะไม่พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน บาดแผลนี้ชัดเจนว่าถูกคนทำขึ้น
ชูอีถามว่า "นายจะหนีไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมให้พาไปกลับไม่ไป?"
พอได้ยินพี่สาวพูดถึงเรื่องหนี แถมเห็นพ่อไม่มีปฏิกิริยาอะไร ฉืออู่ก็รู้แล้วว่าตัวเองถูกหักหลัง
"ฉันยังไม่ได้ทวงศักดิ์ศรีคืน ยังไม่ไป ก่อนหน้านี้ที่จะหนีก็เพราะจะพาหลินฉี่ไปส่ง"
"เรื่องมันเป็นมายังไง?" เจี่ยงเฉียวถามอีกครั้ง
ฉืออู่แสดงสีหน้าประหลาดใจสุดขีด กวาดตามองซ้ายมองขวาบนตัวพ่อ น้ำเสียงเหมือนเห็นผี "เมื่อก่อนคุณถามแค่ว่าแก้ได้ไหม ถ้าผมบอกว่าแก้ได้ คุณก็ไม่สนใจแล้ว แต่นี่ถามว่าเรื่องมันเป็นมายังไงเนี่ยนะ?!"
เจี่ยงเฉียวหน้าดำคร่ำเครียด
เดิมทีอยากแสดงด้านพ่อที่ดีต่อหน้าหลินเหอเพื่อเพิ่มคะแนนให้ตัวเอง แต่กลับถูกไอ้ลูกชายคนเล็กเปิดโปงอย่างไร้เยื่อใย
คำพูดแบบนี้ในตอนนี้มันแทบจะฆ่าเขาชัดๆ!
"พูดเหลวไหลอะไรของแก! ถ้าแกเจอเรื่องที่แก้ไม่ได้ ข้าจะออกโรงช่วยเอง เรื่องตอนนี้ก็พูดเรื่องตอนนี้ไป จะขุดเรื่องก่อนหน้านี้ทำไม!"
เจี่ยงเฉียวพูดอย่างโมโหพลางอธิบายเล็กน้อยไปด้วย หลังแอบชำเลืองสีหน้าคนข้างตัวแล้ว ใจเต้นไม่เป็นส่ำ
หรือว่าเหอเหอจะมีสีหน้าแย่ลงกว่าตะกี้?
ฉืออู่ไม่รับคำตอบ โต้แย้งในใจว่าหามิได้ พ่อเขาไม่ได้ใส่ใจเลยต่างหาก เขาชินแล้วล่ะ ไม่รู้ว่าจะมาสร้างภาพตอนนี้ไปเพื่ออะไร