ฉืออู่ที่ถูกความสามารถแบบนักสืบของหลินเหอทำให้ตกตะลึงเล็กน้อย ไม่ได้โต้แย้ง รอให้เธอพูดต่อไป
ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ คนตรงหน้าก็ยื่นมือมาหยิบกล้วยหนึ่งลูกแล้วปอกเปลือก ส่งให้เขา
ฉืออู่รู้สึกมาตลอดว่ากล้วยเป็นผลไม้ที่ไม่มีรสชาติอะไร แต่กล้วยตรงหน้ากลับส่งกลิ่นหอมหวานจนแทบตาย ทำให้เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้
เพราะถูกทำโทษจากเรื่องตีกัน เลยอดข้าวจริงจังมาสองวัน ทุกเช้าได้แค่กินข้าวต้มถ้วยเดียว ฉืออู่รับกล้วยมางับคำใหญ่อย่างแรง
อร่อยจริง ๆ!
เจี่ยงเฉียวที่อยู่ข้าง ๆ กระแอมเบา ๆ ไอพอเป็นพิธี หลินเหอเข้าใจ หยิบกล้วยมาปอกอีกลูก
ชูอีเห็นพ่อก็กิน น้องชายก็กิน เธอรู้สึกว่าถ้าไม่กินกล้วยด้วยจะเหมือนถูกมองว่าแพ้ยังไงชอบกล
ได้ยินลูกสาวทำเสียงฮึ หลินเหอจึงยื่นมือไปยังถาดผลไม้หยิบกล้วยออกมาอีกลูก
เจี่ยงเฉียว/ชูอี/ฉืออู่: กล้วยวันนี้หอมหวานเป็นพิเศษ!
สายตากวาดมองสาม 'ลิง' ในบ้าน หลินเหอโค้งคิ้วเล็กน้อย แม้จะไม่วายปวดหัว แต่ก็ไม่มีใครคิดหนีพ้นฝ่ามือของเธอ
ฉืออู่ที่กินกล้วยหมดก่อน โยนเปลือกกล้วยลงถังขยะอย่างแม่นยำด้วยท่าเหมือนชู้ตบาส ลูบปากปราดเปร่าแล้วพูดว่า: "เมื่อกี้ที่พูดหมายความว่าไง?"
"เรื่องนายไปแข่งมาราธอน คนรอบตัว เพื่อน ๆ เขารู้กันหมดใช่ไหม?"
"รู้" เขายังประกาศกร้าวว่าจะอดทนจนจบแน่ และได้อันดับดีอีกด้วย