"ตอนประถม เธอเขียนจดหมายหาแม่ฉัน ดูเผิน ๆ เหมือนถามสารทุกข์สุกดิบ แต่จริง ๆ แล้วคือการบ่นความลำบาก พอได้เงินสนับสนุนจากแม่ฉันก็ยังไม่พอ ยังอยากเป็นลูกสาวของแม่อีก แม่ฉันมีลูกสาวของตัวเองแล้ว จะไปเอาลูกสาวคนอื่นมาทำไม? เธอคิดว่าฉันขวางทาง ถ้าไม่มีฉันก็คงดี หวังให้ฉันหายไป นี่คือความคิดในใจเธอมาตลอดใช่ไหม?"
หลินเหอเล่าออกมาเหมือนเล่านิทาน ข้อมูลที่เผยออกมานี้ ใครฟังก็ต้องบอกว่าเหลวไหล
เจียงมู่หวาเป็นคนอกตัญญูอย่างแท้จริง!
เรื่องพวกนี้มีแค่หลินเหอที่รู้ ถ้าอย่างนั้นคนตรงหน้า……
"ไม่ เป็นไปไม่ได้!"
เจียงมู่หวาที่เพิ่งเข้ามาได้อย่างยากลำบาก หมุนตัววิ่งหนีออกไป ราวกับมีผีร้ายไล่ตามอยู่ข้างหลัง วิ่งไปถึงประตูก็ขาอ่อนล้มลง ข้อมือถลอกเลือดออก ขนาดนั้นก็ยังไม่กล้าหันกลับมามอง
"อันอันฉลาดมาก จำได้ว่าแม่เคยบอกว่าเธอเป็นคนไม่ดี"
มองลูกชายที่เดินลงมาชั้นล่างแล้วนั่งลงตรงข้าม หลินเหอก็ยิ้มจนตาหยี
เมื่อครู่หลินเหอเห็นปฏิกิริยาของลูกชายก็รู้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา อันอันต้องไม่เคยให้หน้าเธอแน่ๆ
เจี่ยงอันใช้นิ้วมือเกี่ยวมุมเสื้อ ใบหน้าไม่อ่านอารมณ์ออก แต่จริง ๆ แล้วใจข้างในสับสนวุ่นวายมาก
สูดลมหายใจเข้าลึก เหมือนรวบรวมความกล้าถามว่า "แม่โทษผมไหม?"
"หืม?"
หลินเหอแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกชายถึงถามประโยคแบบนี้
"ทั้งที่รู้ว่าเจียงมู่หวาไม่หวังดี แต่ก็ไม่สามารถห้ามไม่ให้น้องสาวสนิทกับเธอได้ ปล่อยให้ถูกใช้"
ริมฝีปากบางของเจี่ยงอันเม้มแน่น สายตาจับจ้องที่หลินเหอ ท่าทางเย็นชาแข็งกร้าวปกปิดความหวาดกลัว เขากลัวว่าแม่จะโทษตัวเอง