"พ่อบ้าน นี่ใครกัน"
เจียงมู่หวาไม่รับคำของหลินเหอ กลั้นใจระงับแรงกระตุ้นที่อยากจะเข้าไปข่วนหน้าอีกฝ่าย ถามพ่อบ้านที่อยู่ข้าง ๆ แสดงความสนิทสนมกับบ้านหลังนี้อย่างจงใจ
พ่อบ้านพูดไม่ออก
เมื่อวานคุณชายไม่ได้สั่งอะไรไว้เลย
พูดให้ถูกก็คือ คุณชายเอาแต่วนเวียนอยู่อีกฝ่าย ไม่มีเวลามาสนใจตัวเองเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ดูออกว่า คนนี้แหละคือนายหญิงคนใหม่
แต่คำเรียกนี้ยังไม่ออกจากปากคุณชาย เขาก็ไม่มีทางแนะนำแบบนั้น
พ่อบ้านลังเลไม่ตอบ ทำให้หน้าเจียงมู่หวาแตกร่วงเป็นขุย
โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของหลินเหอ การเสียดสีมันเต็มแม็กซ์ เจียงมู่หวาโมโหจนสีหน้าเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นแดงก่ำ
แล้วคำพูดต่อไปของหลินเหอยิ่งทำให้โกรธจนแทบตาย
"คุณป้าคะ เป็นญาติผู้ใหญ่ของฮันนี่เหรอคะ ต้องเรียกยังไงดีนะ"
ป้า—
เจียงมู่หวารู้สึกว่าสมองระเบิดตูมหนึ่ง พอเห็นหลินเหอจัดปกเสื้อ สมองก็ระเบิดตูมที่สอง
"พวกคุณขึ้นเตียงกันแล้วเหรอ?!"
หลินเหอชะงักมือ มองตามสายตาอีกฝ่ายก็รู้ว่าเข้าใจผิดกันแล้ว
เส้นผมที่ตรงต้นคอรู้สึกคัน ก็เลยขยับปกเสื้อนิดหน่อย ผลคือเห็นรอยที่ถูกเจี่ยงเฉียวบีบเอาไว้
ผิวของหลินเหอละเอียดบาง รอยที่เดิมเป็นสีเขียวคล้ำเปลี่ยนเป็นม่วงแดงจาง ๆ ปกเสื้อปิดไว้หลวม ๆ ดูแวบ ๆ เหมือนกับรอยรัก
"อ๊ะตาย โทษที น่าขายหน้าให้เห็นแล้ว~"