เจียงเนี่ยนเหอมีความลับอย่างหนึ่ง
เธอได้ยินเสียงของสิ่งที่เรียกว่าระบบ แต่ระบบไม่ยอมให้เธอบอกใคร
เธอเผลอปากมากเล่าให้พ่อแม่ฟัง ผลที่ได้กลับเป็นพ่อแม่คิดว่าเธอถูกผีเข้า ใช้กิ่งท้อฟาดเธออย่างแรง ทั้งยังบังคับให้ดื่มน้ำยันต์ชามโต
นับแต่นั้นมา เธอก็ไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
……
“เนี่ยนเหอ พี่ขอร้องเธอละนะ เธอเรียนอยู่ในเมือง พวกเราก็แอบมีลูกกันสักคน ไม่มีใครรู้หรอก แล้วก็ไม่ส่งผลอะไรกับเธอด้วย……”
“ถ้าเธอยังเห็นฉันเป็นพี่สาว ก็หยุดพูดเรื่องนี้เสียเถอะ เรื่องแบบนี้เหลวไหลเกินไป ฉันหวังแค่ว่าพรุ่งนี้พอตื่นขึ้นมาแล้วจะพบว่าทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน”
ลู่เนี่ยนเหอกลับบ้านช่วงปิดเทอม พอเห็นพี่สาวกลับมาก็ดีใจมาก
แต่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน พี่สาวก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ
หัวเข่ากระแทกพื้นอย่างแรง ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย แค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกเจ็บแทนแล้ว
เจียงเนี่ยนเหอยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้แต่รีบร้อนเข้าไปดึงพี่สาวให้ลุกขึ้น
ร่างกายอ่อนแอของพี่สาวกลับไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว เธอดึงมือเจียงเนี่ยนเหอไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ไม่คิดเลยว่าจะเอ่ยคำขอที่เกินไปถึงเพียงนี้
ราวกับสายฟ้าฟาดลงมา ทำให้เธอมึนงงไปทั้งตัว
“เนี่ยนเหอ พี่ขอร้องละนะ พี่รู้ว่าคำขอนี้เกินไป แต่พี่หมดหนทางจริง ๆ คนรุ่นเก่าของตระกูลลู่ให้ความสำคัญกับการมีทายาทมาก ตอนคลอดชูชู พี่ร่างกายเสียหาย ช่วงสองปีมานี้พี่ลองทุกวิถีทางแล้วก็ยังไม่ตั้งครรภ์ ถ้ายังคลอดลูกชายไม่ได้ พวกเขาจะบีบให้พี่หย่ากับพี่เขยของเธอแล้ว!”
“ในเมื่อรู้ว่ามันเกินไป ก็ไม่ควรพูดออกมา” ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นพี่สาวแท้ ๆ เจียงเนี่ยนเหอจึงสะกดกลั้นความโกรธในใจแล้วเกลี้ยกล่อม “พี่กับพี่เขยยังอายุน้อย ชูชูก็เพิ่งขวบเดียว เรื่องมีลูกไม่ต้องรีบร้อนหรอก พี่ทำใจให้สบาย ดูแลร่างกายให้ดี เดี๋ยวก็ท้องอีกแน่นอน”
เจียงเนี่ยนจูยังอยากเกลี้ยกล่อมต่อ แต่แค่ได้ยินคำพูดแบบนี้ เจียงเนี่ยนเหอก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว
แต่เธอก็ยังโง่เขลา
ไร้เดียงสาคิดว่าพอปฏิเสธไป เรื่องก็จะจบลงแค่นั้น
แต่เธอกลับมองข้ามไปว่า ในเมื่อเจียงเนี่ยนจูกล้าพูดเรื่องแบบนี้ในบ้าน พ่อแม่จะไม่รู้ได้อย่างไร
เกรงว่าพวกเขาคงปรึกษากันไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่รอดูท่าทีของเธอ
ถ้าเธอยอม เรื่องก็จะดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ นับว่าดีที่สุด
ถ้าเธอไม่ยอม ก็ต้องเจอกับผลลัพธ์อย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้
ชาที่ผสมยาไว้หนึ่งถ้วย พอเจียงเนี่ยนเหอรู้ตัวว่าผิดปกติก็สายเกินไปแล้ว
เธอทำได้เพียงอาศัยจังหวะไปเข้าห้องน้ำ ปีนกำแพงหนีออกมา ก่อนที่ฤทธิ์ยาจะกำเริบ
แต่ยาเริ่มออกฤทธิ์ในร่างกาย เธอร้อนรุ่มไปทั้งตัวจนไม่รับรู้อะไรอีก
“เฉิงจื่อ ช่วยฉันด้วย”
เฉิงจื่อคือระบบที่อยู่ในหัวของเธอ ส่วนเจอกับเฉิงจื่อได้อย่างไรนั้น เธอลืมไปแล้ว รู้เพียงว่าตั้งแต่เริ่มจำความได้ เฉิงจื่อก็อยู่ในหัวของเธอแล้ว
คนหนึ่งกับระบบหนึ่งเติบโตมาด้วยกันในร่างเดียว เจียงเนี่ยนเหอไว้ใจเฉิงจื่อเต็มร้อย ส่วนใหญ่แล้วเธอพึ่งพาเฉิงจื่อมากกว่าครอบครัวของตัวเองเสียอีก
ดังนั้นเมื่อเฉิงจื่อบอกว่า 【ไปทางลัดเส้นนั้น】 เจียงเนี่ยนเหอแม้จะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังเชื่อฟัง
ฝนห่าใหญ่ยังคงตกอยู่ ไกลออกไปคล้ายมีแสงสว่าง เจียงเนี่ยนเหอร้อนรุ่มไปทั้งตัว ตอนนี้เธอเพียงต้องการให้ใครสักคนช่วยเธอ
เธอวิ่งไปยังทิศทางที่มีแสง แล้วพุ่งเข้าไปในกลุ่มแสงนั้น คิดว่าตัวเองได้รับการช่วยเหลือแล้ว
แต่……
กลุ่มแสงดับมอด สิ่งที่รอเธออยู่คือความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด
เจียงเนี่ยนเหอไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปได้อย่างไร รู้เพียงว่าตอนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้าก็ยังมืดอยู่
ดวงตาเจ็บ คอก็เจ็บ ร่างกายราวกับถูกอะไรบางอย่างทับบดมา
ตรงหน้าเป็นห้องแปลกตาที่ทั้งเรียบง่ายและทรุดโทรม เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้า เธอก็ผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความหวาดกลัว แต่กลับกระเทือนบาดแผลตามร่างกาย
โดยเฉพาะระหว่างขา เจ็บจนเธอกลั้นไม่ไหว น้ำตาร่วงเผาะ
เธอไม่มีเวลาถามเฉิงจื่อว่าเกิดอะไรขึ้น รีบวิ่งออกจากห้องแล้วหนีเตลิดไปทันที
แว่ว ๆ ว่าด้านหลังมีคนเรียกเธอ “น้องสาว……น้องสาว……”
พอออกมาแล้ว เจียงเนี่ยนเหอถึงได้ตระหนักว่าที่ที่เธอพักอยู่เมื่อครู่คือโรงแรมรับรอง คงเป็นผู้ชายคนนั้นที่พาเธอมาหลังจากเรื่องจบลง
ความคิดสองอย่างว่าจะไปแจ้งตำรวจหรือไม่แจ้งตำรวจผลัดกันผุดขึ้นในหัว เธอตัดสินใจไม่ได้เสียที
สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ความเสียหายที่ได้รับก็ไม่อาจแก้ไขได้อีกแล้ว
สุดท้ายความขลาดกลัวก็เอาชนะเหตุผล
เจียงเนี่ยนเหอร้องไห้ไปด้วย อดทนกับความเจ็บปวดไปด้วย แล้วเดินมุ่งหน้าไปไกลอย่างทุลักทุเล
เพียงสองวันสั้น ๆ เธอก็ต้องเผชิญกับการถูกคนรอบข้างหักหลัง
แผนร้ายของครอบครัว การหลอกลวงของเฉิงจื่อ……
แต่ทำไมล่ะ?
ทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้?
เจียงเนี่ยนเหอเดินต่อไม่ไหวแล้ว จึงหลบเข้าไปตรงมุมซอยแห่งหนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงพิงกำแพง
เสียงร้องไห้หยุดลงแล้ว แต่น้ำตายังคงเอ่อคลอและไหลออกมาไม่ขาดสาย
อยากเกลียดใครสักคน แต่กลับไม่รู้ว่าควรเกลียดใคร
พ่อแม่ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเธอ พี่สาวที่รักและเอ็นดูเธอมาตั้งแต่เด็ก หรือเฉิงจื่อที่เติบโตมาด้วยกันและคอยสอนเหตุผลให้เธอ!
【ขอโทษ】
เสียงที่ดังขึ้นในหัว เจียงเนี่ยนเหอไม่อยากสนใจแม้แต่น้อย
ผ่านไปนาน เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ เธอจะโทษฉันก็ได้ เหอเหอ แต่ช่วยอย่าเสียใจได้ไหม? พอเห็นเธอเสียใจ ฉันก็รู้สึกแย่เหมือนกัน】
เจียงเนี่ยนเหอเช็ดน้ำตาบนแก้ม สูดจมูกเบา ๆ “เมื่อเทียบกับคำขอโทษ ฉันคิดว่าสิ่งที่ต้องการมากกว่าคือคำอธิบาย”
“เฉิงจื่อ พวกเขาบีบบังคับฉันเพราะเสียดายความมั่งคั่งของตระกูลลู่ แล้วเธอล่ะ? ทำไมเธอต้องวางแผนเล่นงานฉันด้วย?”
ถึงเฉิงจื่อจะพูดมาตลอดว่าตัวเองเป็นระบบ แต่ในใจเจียงเนี่ยนเหอ ทั้งคู่ใช้ร่างเดียวกัน แม้คนที่ควบคุมร่างกายจะเป็นเธอ ส่วนเฉิงจื่ออยู่แค่ในหัวของเธอ แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าพวกเธอเป็นคนคนเดียวกัน
ตั้งแต่ยังเล็ก เฉิงจื่อคอยสอนเหตุผลบางอย่างที่คนในบ้านไม่เคยสอนเธอ สอนให้ตั้งใจเรียน บอกเธอว่าผู้หญิงยิ่งต้องพึ่งพาตัวเองและเป็นอิสระ ต้องรักตัวเองก่อนจึงค่อยรักคนอื่น
แต่ตอนนี้ อีกครึ่งหนึ่งของเธอกลับทรยศเธอ
【เหอเหอ ที่จริงฉันเป็นคนจากอีกโลกหนึ่ง โลกที่ฉันอยู่ล้ำหน้ากว่าโลกนี้หลายสิบปี ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว พ่อแม่มีลูกแค่ฉันคนเดียว แต่ฉันตายแล้ว ยังถูกบังคับให้มาที่โลกนี้และกลายเป็นระบบ ฉันอยากกลับไป ฉันคิดถึงพ่อแม่ พวกเขามีฉันตอนอายุสี่สิบกว่า ๆ อุตส่าห์ลำบากเลี้ยงฉันจนโต แต่ยังไม่เคยได้กินข้าวที่ฉันทำให้สักมื้อ พวกเขาคงทนรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียฉันไม่ไหวแน่】