ท่ามกลางซากปรักหักพังของเมืองร้าง เด็กสาวผมดำร่างบางยืนอยู่อย่างเงียบงัน
ท้องฟ้าที่หม่นมัวแผ่กลิ่นอายกดดันให้จิตใจอึดอัด ทว่าเธอกลับเพียงเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสงบ
มองเขาผู้อิ่มเอิบด้วยความมั่นใจ ภาคภูมิในตนเอง
บางสิ่งอาจถูกกำหนดมาให้เป็นเช่นนั้น ถูกต้อง เป็นประโยชน์ต่อหนทางข้างหน้า
แต่ขอโทษด้วย ฉันไม่ทำ!
ใต้ฟ้านี้ไม่มีอะไรที่ถูกกำหนดให้ถูกต้องเสมอไป มันไม่เกี่ยวกับความเป็นความตาย แต่อยู่ที่ฉันยินยอมหรือไม่
......
ห้าชั่วโมงต่อมา
ในย่านถนนแห่งหนึ่งของเมืองร้าง
ซูเหยี่ยนผมแดงเต็มศีรษะ ร่างโน้มคดโค้งไปข้างหน้า ทั่วร่างปกคลุมด้วยรัศมีประหลาดน่าหวั่นเกรง
เบื้องหน้าเขา เหล่าผู้ติดตามเก้าคนซึ่งไม่นับจิ้งกำลังต่อสู้ฟาดฟันกับซอมบี้นับร้อยตัว เหล่าผู้ติดตามใช้แนวป้องกันเรียบง่ายเป็นที่ตั้ง ต่างถืออาวุธป้องกันแนวรบอย่างสุดชีวิต
นี่คือคลื่นซอมบี้ระลอกที่สามของย่านนี้ จำนวนมากกว่า แข็งแกร่งกว่า!
เดิมทีซอมบี้กว่าพันตัวถูกกับดักและนาตาชาสังหารไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่จำนวนซอมบี้ที่เหลือก็ยังเป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อกองกำลังขนาดนี้
ซอมบี้แต่ละตัวในคลื่นระลอกที่สาม มีพลังกายเทียบเท่ามนุษย์ชายวัยฉกรรจ์
ทันใดนั้น!
ซอมบี้สองตัวเจาะแนวป้องกันเข้ามา กระทืบซากพวกเดียวกันส่งเสียงคำรามพุ่งเข้าใส่ผู้ติดตามต้าหู่
ต้าหู่ร่างกำยำ แต่ปฏิกิริยาอ่อนด้อย เขาออกแรงสุดตัวกดแผ่นเหล็กเหลือทิ้งในมือเพื่อดันซอมบี้ล้ม แต่แขนก็ถูกข่วน มีของเหลวสีดำเหม็นสาบไหลออกมา
“อ๊าก!”
ต้าหู่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ไวรัสซอมบี้แพร่กระจายในร่างเขาอย่างรวดเร็ว อัตราการติดเชื้อรวดเร็วมาก
เพียงชั่วพริบตา ใบหน้าของต้าหู่ก็บิดเบี้ยวไม่หยุด ผิวหนังเริ่มเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว
“การถอนพิษ!”
ซูเหยี่ยนยกมือขึ้นทันที อ้าปากเปล่งเสียงแหลมสูงที่ไม่เหมือนมนุษย์ ลำแสงสีเลือดจากปลายนิ้วเขาพุ่งเข้าใส่บาดแผลของต้าหู่
ของเหลวสีดำถูกดึงออกมาอย่างรุนแรง บาดแผลของต้าหู่ยังคงมีเลือดหยด แต่สีของเลือดกลับคืนสู่สีแดงปกติแล้ว
ไวรัสซอมบี้ถูกถอนออกไป ต้าหู่รอดพ้นจากความเสี่ยงในการติดเชื้อ