ดันเจี้ยนเมืองของการแข่งขันมรณะ แม้จะมืดสลัว แต่ก็ยังมองออกว่าเวลาหมุนเวียนจากกลางวันเข้าสู่กลางคืน
กะคร่าว ๆ ตอนนี้น่าจะประมาณห้าหรือหกโมงเย็น
อีกไม่นาน ฟ้าก็จะมืดแล้ว
ซูเหยี่ยนเก็บรอยยิ้ม เขาตระหนักดีว่าปัญหานี้ทั้งร้ายแรงและเร่งด่วนเพียงใด
สำหรับคนหนุ่มสาว การอดนอนตลอดคืนอาจไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถ้าเป็นสองคืน สามคืน... หรือกระทั่งทั้งปีล่ะ?
เรื่องแบบนั้นเป็นไปไม่ได้เลย!
ทุกคนก็เป็นมนุษย์ ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียน จะไม่หลับไม่นอนได้อย่างไรกัน?
ซูเหยี่ยนนึกขึ้นได้อย่างรวดเร็วว่า บางทีอาจให้สมุนผลัดกันเฝ้ายาม แล้วหาโอกาสหลับพักในเขตถนนที่ปลอดภัยกว่า
แต่ปัญหาคือ เงื่อนไขสำคัญที่สุดของการแข่งขันมรณะคือ【ห้ามหยุด】เดินต่อไปอย่างไม่ขาดสาย!
หยุดเมื่อไหร่ก็ตายเมื่อนั้น!
จะมีใครทำได้อย่างไร ในเมื่อกำลังนอนหลับแล้วยังต้องเดินต่อไปไม่หยุด?
นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรือไง!
ยากกว่าการนอนทั้งที่ลืมตาเสียอีก
ซูเหยี่ยนเงียบไป สายตากวาดผ่านหน้าต่างช่องแชทที่ลอยอยู่ด้านข้าง
เขาเห็นผู้ใช้หลายคนกำลังบ่นถึงปัญหาคล้ายกัน พอค่ำคืนใกล้เข้ามา ทุกคนก็เริ่มตระหนักถึงปัญหานี้
การเริ่มต้นวันแรกบนเส้นทางไร้สิ้นสุดผ่านไปแล้วกว่าครึ่งวัน
ผู้ใช้ที่เอาชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ ส่วนใหญ่ล้วนมีฝีมืออยู่บ้าง ไม่ก็ได้การ์ดจากการจั่วครั้งแรกที่มีคุณภาพดี หรือไม่ก็ร่างกายแข็งแกร่งเอาเรื่อง
แต่ถึงจะรวมคนเหล่านี้เข้าด้วยกัน ก็ยังไม่มีใครคิดหาวิธีแก้ปัญหาที่ดีได้ ไม่มีใครแก้วิกฤตเรื่อง【การพักผ่อน】ได้เลย
ซูเหยี่ยนเห็นผู้คนทยอยเสนอความคิดในช่องแชท แต่ผู้ใช้ที่ลองทดสอบวิธีเหล่านั้นกลับได้รับคำเตือนเรื่องการแข่งขันเดินกันหมด ทำให้ทุกแนวทางไปต่อไม่ได้
แน่นอนว่าเขาไม่ปฏิเสธว่าอาจมีบางคนหาวิธีแก้ปัญหาได้แล้ว แต่คนเหล่านั้นก็ไม่มีเหตุผลหรือหน้าที่ที่จะต้องเปิดเผยข้อมูล
“คุณมีวิธีดี ๆ ไหม?”
ซูเหยี่ยนมองช่องแชทไปพลาง เอ่ยถามจิ้งไปพลาง
จิ้งส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ ตอนที่นายท่านต่อสู้ ฉันก็คอยดูบทสนทนาของผู้ใช้พวกนี้อยู่ตลอด”