"สุดท้ายก็มาถึงจุดนี้"
ซูเหยี่ยนเลิกคิ้ว เขาแม้จะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจ และไม่ได้โทษใครหรือพูดจาเสียดสีแบบมืดบอด
ไม่จำเป็น
ก่อนแผนนี้จะเริ่ม จิ้งก็ประเมินสถานการณ์ปัจจุบันไว้แล้ว
เพราะราคาที่ซูเหยี่ยนขายข้อมูล จำนวนคนที่ซื้อขาย...ล้วนเป็นสิ่งที่ทุกคนเห็นได้ คนส่วนใหญ่แค่คิดคร่าวๆ ในใจก็รู้ว่าตอนนี้ซูเหยี่ยนรวยแค่ไหน
นี่คือกำไรทวีคูณแบบสุดๆ!
ถ้าเป็นใจคนทั่วไป ในสถานการณ์แบบนี้ย่อมอิจฉา อยากได้ อยากแทนที่
บางคนใช้วิธีซื้อขายกับซูเหยี่ยนเพื่อเรียนรู้ช่องทางแชทส่วนตัวและมีข้อมูลพื้นฐาน แล้วค่อยเข้ามาแบ่งเค้ก...นี่คือสถานการณ์ที่ต้องเกิดขึ้นแน่นอน
และที่มาของคนพวกนี้ ก็ตรงกับที่ซูเหยี่ยนเดาไว้: ล้วนเป็นพวกที่เชื่อมั่นในพาหนะสมุน
พวกเขาเชื่อในวิถีเอาชีวิตรอดที่ไร้ซึ่งวิธีการ ยกย่องว่ามีเพียงการมีชีวิตอยู่เท่านั้นจึงจะพูดเรื่องอื่นได้ คลั่งไคล้การแก่งแย่งแบบกฎแห่งป่า
แน่นอน การกระทำของพวกเขาก็ดึงดูดการต่อต้านและเยาะเย้ยจากบางคน: "ข้อมูลที่พวกนายขาย ก็เพิ่งได้จากมือคุณซูมาไม่ใช่เหรอ? แล้วเอามาขายต่อเป็นข้อมูลมือสองให้เรา? หน้าด้านเกินไปแล้ว!"
แต่พวกนี้ไม่รู้สึกว่าผิดอะไร โต้กลับอย่างมีเหตุผล: "เพราะฉันขายถูกกว่าไง! ข้อมูลนี้ ซูเหยี่ยนขาย 800 ฉันขายแค่ 500! ถูกไป 300 เหรียญโลหิต ถ้าแกมีเงินเป็นเป็ดรับของแพง ก็ไปหาซูเหยี่ยนซื้อสิ!"
"ใช่สิ กติกากำหนดให้ธุรกิจนี้มีแค่ซูเหยี่ยนคนเดียวได้ขายเหรอ? เราไม่ใช่คนเหรอ? การแข่งขันในตลาดก็ต้องยุติธรรม!"
"ถ้าซูเหยี่ยนเก่งก็ลดราคาสิ! เราไม่กลัวหรอก เรายังลดได้อีก ดูสิว่าใครลดได้ต่ำกว่า ก็กฎแห่งป่าไง เอาชีวิตรอดแล้วยังไม่เข้าใจเรื่องนี้เหรอ?"