จากนั้น ซูเหยี่ยนทุ่มเททั้งหมดให้กับการซื้อขายข้อมูล
เรื่องการสำรวจพื้นที่สำคัญ เรื่องการเร่งผ่านไปยังจุดสิ้นสุด... ถูกพักไว้ทั้งหมดก่อน
ซูเหยี่ยนคิดชัดเจน ยึดแกนกลางเพียงหนึ่งเดียว: ตราบใดที่จิ้งยังไม่เตือนเขาว่าต้องประคองการสูญเสียกำลังพลเพื่อบุกพื้นที่จุดสิ้นสุด ทุกอย่างก็ยังทัน
เมื่อยังทัน ก็ต้องหาเงิน! หาให้สุดชีวิต!
"ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมนายทุนถึงกล้าขายเชือกที่ใช้ผูกคอตัวเอง"
"ยังไง... มันก็ยังไม่ได้ผูกคอตายนี่นา รอให้ถึงตอนนั้นก่อนค่อยว่ากัน"
"ไม่ต้องพูดถึงเชือกแขวนคอเลย ตอนนี้ฉันไม่กลัวแม้แต่ภัยคุกคามที่จะถูกกำจัด ยังจะไปกลัวอะไรอีก"
ซูเหยี่ยนถอนหายใจ เขาเข้าใจดีในขณะนี้ ว่ามนุษย์ภายใต้ความอยากนั้นช่างไร้เหตุผลและหุนหันพลันแล่นเพียงใด
แต่จริงๆ นะ ความรู้สึกที่ได้เห็นเงินไหลเข้ากระเป๋านั้นมันโคตรจะฟิน จนไม่อาจละออกได้
เมื่อสองหน่วยเล็กยังติดอยู่ในพื้นที่สำคัญ เหรียญโลหิตที่เก็บได้ก็กลายเป็นแสงสีเลือดลอยไปยังที่ที่ซูเหยี่ยนอยู่ แต่ซูเหยี่ยนไม่สนใจเหรียญโลหิตจากการต่อสู้อีกแล้ว
น้อยไป! น้อยเกินไป!
ไม่ใช่ว่านาตาชากับโจวเหิงไม่พยายาม แต่เป็นเพราะซูเหยี่ยนค้นพบวิธีหาเงินที่เร็วกว่า
สองหน่วยเล็กยังคงเก็บกวาดชีวิตซอมบี้ในพื้นที่จุดสิ้นสุด นาตาชากับโจวเหิงพวกเขาไม่มีอันตรายถึงชีวิต เพราะซอมบี้ส่วนใหญ่ถูกคนของจิ้งล่อไว้ที่เส้นแบ่ง
ซอมบี้ที่เหลืออยู่จำนวนเล็กน้อย โดยทั่วไปไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหน่วยรบ อย่างมากก็แค่ฆ่าแล้วมันจะเกิดใหม่ และเวลาเกิดใหม่เร็วกว่าในเขตถนน