"เปร้ง!"
ซูเหยี่ยนดีดการ์ดเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว: "โคตรจะฟิน!"
"ประสบการณ์การจั่วการ์ดครั้งใหม่: เมื่อใกล้จะได้การ์ดระดับสูงขึ้น จะมีอาการจั่วต่ำที่ชัดเจน"
"ถ้าอย่างนั้น... แคปซูลการ์ดใบนี้มีความลับเรื่องระบบการันตีซ่อนอยู่หรือเปล่า แค่ต้องใช้จำนวนการจั่วมากขึ้นเพื่อพิสูจน์?"
ซูเหยี่ยนครุ่นคิดเล็กน้อยก็เลิกคิด แล้วหลับตาลง ไม่มีการคาดเดาใดที่ไม่ถูกเขียนไว้ในกฎการแข่งขันเดิน จะถือเป็นจริงไม่ได้
แต่ไม่เป็นไร ยังไงรอบนี้เขาก็จั่วได้แล้ว!
หนึ่งพันจั่ว ได้การ์ดสมุน SSR ตัวแรก!
ความรู้สึกนี้ โคตรจะฟินยิ่งกว่าตอนที่ซูเหยี่ยนจั่วได้การ์ด UR ทุกวันเสียอีก
เพราะการ์ด UR ได้มาแน่นอนอยู่แล้ว แต่การจั่วเองนี่สุ่มเต็มร้อย ควบคุมไม่ได้ทั้งหมด ดูแต่หน้าตา ล้วนเป็นการพนัน
ซูเหยี่ยนรีบถอดการ์ดที่เหลือออก พอดีกับที่สมุนที่ส่งการ์ดกลับมา
"เอาไปให้จิ้ง"
ซูเหยี่ยนไม่แม้แต่จะเงยหน้า ชี้ไปที่การ์ดกองโตบนหลังคารถข้าง ๆ เพื่อบอกให้สมุนเอาไป
สมุนเพิ่งจะหยุดพักหายใจ เงยหน้าขึ้นมาเห็นการ์ดกองโต ก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที อดพูดด้วยเสียงสั่นไม่ได้: "นายท่าน... ทั้งหมดนี่ต้องเอาไปให้หล่อนเหรอ?"
เพิ่งจะส่งไป 200 ใบ ยังจะต้องส่งอีกตั้งเจ็ดแปดร้อยใบ?
"ไม่ล่ะ แล้วอะไรจะล่ะ?"
ซูเหยี่ยนมองสมุนใหม่ด้วยความสงสัย เป็นเด็กผู้ชายร่างผอมบาง ซูเหยี่ยนจำได้เลือนรางว่าเขาเป็นสมุนการ์ด N ชนิด [นักขายหนังสือพิมพ์]
ไม่มีพลังต่อสู้ ไม่มีความสามารถพิเศษอะไร แค่วิ่งค่อนข้างเร็ว เสียงค่อนข้างดัง
ในมือของผู้ใช้ส่วนใหญ่ การ์ดแบบนี้เป็นการ์ดขยะ มีความเป็นไปได้สูงที่จะเอาไปเป็นลูกระเบิดล่อซอมบี้ หรือไม่ก็เอาไปเป็นพาหนะสมุนตรง ๆ
แต่ในทีมของซูเหยี่ยน จิ้งจะจัดตำแหน่งที่เหมาะสมให้กับสมุนทุกคน
"กลืน..."
เด็กชายกลืนน้ำลาย กอดการ์ดเป็นกองใหญ่ไว้ในอก เพราะความตื่นเต้น การ์ดเลยหล่นไปสองสามใบ เขารีบก้มลงเก็บอย่างยุ่งเหยิง