“รถบัญชาการฐานทัพรุ่น 2.0?”
ซูเหยี่ยนเลิกคิ้ว มองด้วยความคาดหวัง เฉินจือซินยิ้มแล้วส่ายหน้า: “นั่นเป็นแผนเดิมของผมกับคุณจิ้ง แต่ตอนนี้มีความเห็นที่ต่างออกไปบ้าง”
พูดจบ สายตาของเฉินจือซินก็ตกอยู่บนสมุดเล่มเล็กในมือของซูเหยี่ยน
เขารู้ดีว่านั่นเป็นของติดตัวของจิ้ง และพอจะเดาได้ว่าซูเหยี่ยนเห็นข้อมูลเกี่ยวกับแผนการยกระดับและปรับปรุงรถฐานทัพในนั้น
ที่จริงเฉินจือซินตั้งใจจะมาคุยกับจิ้งในเรื่องนี้ แต่สุดท้ายเรื่องนี้ก็ต้องให้ซูเหยี่ยนเป็นคนตัดสินใจและลงมือทำ เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่ต้องรอให้จิ้งตื่น
“ต่างยังไง? นายมีความคิดใหม่แล้ว?”
ซูเหยี่ยนถามอย่างสนใจ เฉินจือซินพยักหน้า เรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย: “ในแผนที่วางไว้ รถคันนี้จะต้องพัฒนาไปจนถึงระดับฐานทัพ”
“แต่ผ่านการสร้างด้วยควอนตัมของท่านเจ้าบอส หลายครั้งก่อนหน้านี้ เราก็พอจะเข้าใจข้อด้อยเพียงหนึ่งเดียวของการ์ดพรสวรรค์ระดับยูอาร์ นั่นคือความแพงของพลังงานควอนตัม”
“ด้วยความที่ตอนนี้ท่านเจ้าบอส ยังไม่ได้นำโด่งแบบทิ้งห่างในการแข่งขันเดินเพื่อเอาชีวิตรอด เราจึงจำเป็นต้องไม่ทุ่มเหรียญโลหิตทั้งหมดไปกับการสร้างด้วยควอนตัม ผมจึงทิ้งแผนเดิมทั้งหมด แล้วคิดใหม่เป็น 'โครงร่างฐานทัพต้นทุนต่ำ' ที่ประหยัดพลังงานกว่า”
เฉินจือซินเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อ: “นี่ต้องขอบคุณคุณจิ้งที่เตือนให้ผมรู้ว่า 'สิ่งปลูกสร้างที่สำรวจได้' บนเส้นทางการแข่งขันเดิน ที่จริงคือ 'ทรัพยากรที่ใช้ประโยชน์ได้' ที่มอบให้ผู้แข่งขันเดินโดยเฉพาะ เป็นยุทธปัจจัยที่ต้องใช้ให้เต็มที่”
“จากแนวคิดนี้ แผนขั้นต่อไปของผมคือใช้ 'รถฐานทัพหลายคัน' แบ่งหน้าที่กันแบบโรงงาน แต่ละคันรับผิดชอบ 'ที่พัก' 'การทหาร' 'การผลิต' 'เกษตรกรรม' 'การสำรวจ' ฯลฯ เพื่อให้ครอบคลุมการทำงานหลายด้านของฐานทัพตามแผน”
คำอธิบายของเฉินจือซินเรียบง่ายและตรงไปตรงมา ซูเหยี่ยนเข้าใจได้ในทันที: ฐานทัพแพงเกินไปจนสร้างไม่ไหว งั้นใช้รถฐานทัพทำโมดูลสำคัญก่อน
“วิธีนี้ก็ไม่เลว ทำให้เราได้สัมผัสข้อดีของฐานทัพเคลื่อนที่บางส่วนได้เร็วขึ้น”