เริ่มเกมได้หกชั่วโมง
ซูเหยี่ยนรุดหน้าการเดินในรอบนี้ไปได้เกินครึ่งแล้ว เขากะด้วยสายตาคร่าว ๆ ว่าน่าจะเดินมาได้ประมาณร้อยละเจ็ดสิบของเส้นทาง
เส้นทางไร้สิ้นสุดไม่มีวันจบสิ้น แต่การเดินรอบนี้ตรงหน้ามีจุดสิ้นสุด
เมื่อแถบความคืบหน้าเต็มแล้ว จะได้เจอกับอะไร?
เป็นสัตว์ประหลาดทรงพลัง หรือฝูงซอมบี้ที่มากมายและบ้าคลั่งกว่าเดิม หรือจะเป็นข้อความแจ้งเตือนรางวัลและการฉลอง?
ซูเหยี่ยนไม่รู้ เขาชะลอฝีเท้าลง ต้องการเวลาคิด วิเคราะห์ และคาดการณ์มากขึ้น
แน่นอนว่าจิ้งเองก็ช่วยวิเคราะห์ด้วย
ในฐานะผู้รับใช้ พวกเขามองเห็นสิ่งที่อยู่ในขอบเขตการมองเห็นของซูเหยี่ยน เห็นความคืบหน้าของการเดิน เห็นข้อมูลในช่องสื่อสาร
พวกเขารู้เช่นกันถึงที่มาของเส้นทางไร้สิ้นสุด รู้ว่าตนเองเป็นผลผลิตจากการ์ด และข้อมูลอื่น ๆ
ฟังดูเหลือเชื่อ แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น
จากการคาดการณ์ของจิ้ง ไม่ว่าปลายทางของถนนสายนี้จะมีสิ่งใดอยู่ ก็หมายความว่าซูเหยี่ยนจะต้องเริ่มเส้นทางการเดินสายใหม่อย่างแน่นอน นั่นจึงจะสอดคล้องกับตรรกะพื้นฐานของเส้นทางไร้สิ้นสุด
และเส้นทางใหม่ ย่อมต้องอันตรายกว่า บ้าคลั่งกว่า และน่าสะพรึงกลัวกว่า
เช่นนั้น ซูเหยี่ยนต้องกังวลถึงปัญหาหนึ่งบนพื้นฐานนี้: ด้วยความแข็งแกร่งของฉันตอนนี้ ในด่าน 1-1 สามารถกวาดล้างฝูงซอมบี้ได้ แต่ถ้าเป็นเส้นทางระดับสูงขึ้นเล่า? ยังจะกวาดล้างได้อีกหรือไม่?
ไม่แน่นอน
เขาไม่ใช่ผู้เล่นช่วงทดสอบ หรือผู้ที่ย้อนเกิดใหม่ เส้นทางข้างหน้ายังไม่กระจ่าง จึงต้องระมัดระวังอย่างที่สุด
ด้วยเหตุนี้ ซูเหยี่ยนจึงไม่คิดเร่งไปถึงจุดสิ้นสุด เขาเริ่มเดินย้อนกลับ
พลางนำผู้รับใช้ตรวจค้นอาคารทุกหลังอย่างละเอียด พยายามงัดแงะอาคารที่ล็อกไว้ กวาดล้างซากอาคารถล่ม รวบรวมทุกสิ่งที่มีประโยชน์เท่าที่หาได้
พลางสังเกตช่องสื่อสาร อ่านเนื้อหาของคนอื่น คัดกรองและซึมซับข้อมูลสาธารณะที่น่าสงสัยว่าจะเป็นประโยชน์ ท่ามกลางข้อความหวาดกลัว บ่นตัดพ้อ และร้องขอความช่วยเหลือมากมาย