“ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!”
เสียงระเบิดของลมปราณภายในดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องถนน ซูเหยี่ยนโหลดภูมิปัญญาการต่อสู้ เท้าเหยียบเคล็ดเท้าสวรรค์ปฐพี ร่างแปรเปลี่ยนดั่งมังกรแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางซอมบี้นับร้อย
หมัดและฝ่ามือของเขาผลัดเปลี่ยนประสานกัน ลมปราณภายในพวยพุ่ง ทุกกระบวนท่าล้วนปลิดชีพ สังหารฝูงซอมบี้ให้ร่วงหล่นราวกับข้าวโดนลมพัด
เพียงชั่วครู่ ซากซอมบี้ไร้ศีรษะนับร้อยเกลื่อนถนน กลิ่นคาวเน่าเหม็นตลบอบอวล
แสงสีแดงเลือดหยดแล้วหยดเล่าไหลหลอมรวมเข้าสู่เหรียญโลหิต เสริมเติมเต็มพลังที่ซูเหยี่ยนใช้ไปจากการเปิดการ์ดก่อนหน้านี้
ขณะนี้ เป็นชั่วโมงที่ห้าหลังจากเส้นทางไร้สิ้นสุดกวาดมวลมนุษย์โลกเข้าไป
ฟ้ายังคงมืดสลัว แต่เวลาก็ล่วงเข้าสู่เที่ยงวันแล้ว
“ถึงตายไปก็ยังน่ารังเกียจน่าชิงชังเช่นนี้”
ซูเหยี่ยนกวาดตามองซากศพซอมบี้ที่เกลื่อนถนนด้วยความรังเกียจ ใช้ลมปราณภายในจับเหล็กเส้นงอ ๆ ข้างทางมาทำเป็นเครื่องมือเขี่ยซากชิ้นส่วนซอมบี้ออกอย่างเบามือ
แต่เมื่อเหล็กเส้นในมือสัมผัสกับซากซอมบี้ ข้อความหนึ่งก็ผุดขึ้นตรงหน้า
[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่ถูกสังหารแล้ว: ซอมบี้ระดับ 1]
[ภายในการ์ดประเภทอุปกรณ์ของผู้ใช้ ยังมีพื้นที่ว่างสำหรับ “ภูมิปัญญาการต่อสู้ - ว่างเปล่า”]
[ต้องการบรรจุ “ซอมบี้ระดับ 1” ลงในภูมิปัญญาการต่อสู้หรือไม่?]
[ภูมิปัญญาดังกล่าวได้รับการประเมินชั่วคราวว่า: ภูมิปัญญาการต่อสู้ระดับพื้นฐาน (N)]
“เหลวไหล!”
ซูเหยี่ยนเดือดดาล: “ข้ามีฐานะอย่างไร จะใช้ร่างปีศาจเช่นนี้ได้อย่างไร?”
การ์ด N จะไปมีความหมายอะไร?
ภูมิปัญญาการต่อสู้ระดับต่ำที่สุด นี่มันไม่ใช่การสิ้นเปลืองพื้นที่การ์ดระดับตำนานของข้าชัด ๆ หรือ?
ซูเหยี่ยนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แต่ก็ได้รู้ด้วยว่า: ทุกครั้งที่สังหารสิ่งมีชีวิต เขาจะต้องสัมผัสศพก่อนถึงจะได้รับแจ้งเตือนว่าสามารถบรรจุได้หรือไม่
พูดอีกอย่างก็คือ ตราบใดที่ประเภทของอสูรมีมากพอและแข็งแกร่งพอ ตัวเลือกของการ์ดระดับตำนานใบนี้ก็จะกว้างขวางตามไปด้วย
“แล้วถ้าฆ่าคนอื่นล่ะ?”
“จับกลุ่มกับผู้ใช้คนอื่น แล้วก็ฆ่า...”
“...จะสามารถบรรจุเขาเป็นภูมิปัญญาการต่อสู้ สืบทอดบางสิ่งบางอย่างของเขาได้หรือไม่?”