ชั่วขณะหนึ่ง แชนแนลเงียบกริบ ไร้ผู้ใดเอ่ยวาจา
แม้แต่ซูเหยี่ยนเองยังประหลาดใจ: "ให้ของขวัญกัน นี่มันมีประกาศแจ้งด้วย?"
ไม่มีใครเคยค้นพบกลไกเล็ก ๆ นี้ เพราะไม่มีใครให้สิ่งของแก่ผู้ใช้คนอื่นแบบไม่มีเงื่อนไข
ถึงขนาดที่หลินหว่านเองเคยช่วยคนมามากมาย ก็ไม่เคยมีใครตอบแทนเธอ มีเพียงคำขอบคุณด้วยวาจา
ที่ซูเหยี่ยนทำเช่นนี้ หนึ่งเพราะจิตสำนึกความเป็นธรรมของคนหนุ่ม สองเพราะเขาเป็นหนี้บุญคุณหลินหว่านจริง ๆ
เขาไม่เคยลืม เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนที่ตนยังสับสนมึนงง ไม่รู้กลไกมากมายของเส้นทางเอาชีวิตรอด หวาดกลัวว่าตนจะตัดสินใจผิดพลาดในก้าวต่อไป... หลินหว่านเป็นคนยื่นมือมาคลายข้อสงสัยให้เขา อธิบายอย่างละเอียดและรอบด้าน
เวลานั้นไม่มีใครช่วยซูเหยี่ยน เขาเห็นแต่คำเหน็บแนมกับสายตาเย็นชา มีเพียงหลินหว่านที่เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในความมืดมนชั่วครู่ของเขา
พูดตามตรง บุญคุณนี้ไม่ใหญ่โตอะไร แค่ออกแรงขยับปากพูดเท่านั้น
แต่สำหรับตัวซูเหยี่ยนเอง บุญคุณนี้มันหนักแน่น เขาไม่ชอบติดค้างใคร
ของรักษาที่ตอนนี้ยังใช้ไม่ได้ ให้ไปก็ให้ไป ไม่เป็นไร!
ดูฐานะเราสิ! ดูทีมเราสิ!
แค่การ์ด N ให้แก่ผู้มีพระคุณไปเลย!
หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง
คนคนหนึ่งทำลายความเงียบบนแชนแนลสนทนา
หลี่ต้าลี่: "แม่ครับ แม่อยู่ไหน? ผมต้าลี่เองครับ แม่เห็นที่ผมพูดไหมครับ?"
อืม
คนคนนี้ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากหลายชั่วโมงก่อน เหมือนไม่สามารถกลมกลืนไปกับบรรยากาศและเนื้อหาบนแชนแนลสนทนาได้เลย ทุก ๆ ช่วงเวลาเขาจะโพสต์ประกาศตามหาแม่แบบเดิม
ยืนหยัด แน่วแน่ เสมอต้นเสมอปลาย
พวกนายจะด่าก็ด่าไป ฉันจะหาแม่ของฉันต่อไป
การส่งข้อความของหลี่ต้าลี่ทำลายความเงียบ ทำให้มีผู้ใช้ทยอยส่งข้อความอย่างตกใจ: "ให้ของนี่มีแจ้งเตือนด้วยเหรอ?"
"พี่ใจดีคนไหนให้ผมสักชิ้นสิ อยากลองกลไกนี้ดู"
"หลอก! หลอกต่อไป! ฉันไม่ส่งเหรียญโลหิตให้ใครสักเหรียญ ใครโง่ก็ส่งของไป"