“ต้องทำยังไง”
ซูเหยี่ยนมองไปที่จิ้ง ถามตรง ๆ “เธอบอกมา ฉันทำตาม”
“ปังปัง!”
ซูเหยี่ยนใช้มือขวาทุบอกตัวเองเบา ๆ สองสามที แล้วชี้นิ้วไปที่จิ้ง เงยหน้าขึ้น “เพื่อน ฉันเชื่อใจนายนะ”
จิ้งถูกท่าทางนั้นทำให้หลุดยิ้มออกมา ใบหน้าธรรมดาก็ดูอ่อนหวานขึ้นมาบ้าง
“นายท่านน่าจะดูออกนะคะ ว่าที่ทุกคนเงียบกันในช่องเขตตอนนี้ เป็นเพราะทุกคนกำลังกลัว”
“กฎใหม่หลายข้อ โดยเฉพาะข้อสุดท้ายที่ไม่ประกาศจำนวนผู้ผ่านด่าน มันทำให้ทุกคนเข้าสู่กรอบความคิดแบบแพ้คัดออก”
“แต่ละคนจะคิดว่า คนอื่นเดินหน้าไปแต่ละก้าว ก็ยิ่งทำให้ฉันมีโอกาสตายมากขึ้น”
“ดังนั้น ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือเงียบ ก้มหน้าก้มตาเดินหน้าต่อไป”
เสียงของจิ้งอ่อนโยน อธิบายอย่างละเอียด กลัวว่าซูเหยี่ยนจะไม่เข้าใจ “แต่ในบรรยากาศแห่งความกลัวแบบนี้ ทุกคนก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ถึงขั้นไหน แล้วใกล้ตายแค่ไหนกันแน่”
“แถมยังมีข้อจำกัดที่ไม่มีข้อความส่วนตัว ทำให้ทั้งกลุ่มถูกบังคับให้กลายเป็นปัจเจก ยิ่งทำให้กลัวกันหนักกว่าเดิม”
“เส้นทางนี้ไม่ได้ยาวนัก ผู้คนจะวิ่งตะบึงไปถึงเส้นชัยในไม่ช้า โดยเฉพาะตอนนี้ที่กฎใหม่ประกาศมาหลายชั่วโมงแล้ว ฉันว่า มีคนจำนวนไม่น้อยมาถึงเส้นชัยแล้วล่ะค่ะ”
จิ้งหยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า “แต่นายท่านยังไม่ถูกคัดออก เรื่องนี้แสดงว่า เส้นชัยนั้นผ่านยาก”
“ประกอบกับข้อมูลที่สืบได้เมื่อวานของนาตาชา เธอบอกว่าบริเวณเส้นชัยมีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งมาก มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นหัวหน้าด่านสุดท้ายนั่นเอง”
“ฉันเชื่อว่าหลายคนวิ่งไปถึงเส้นชัยแล้ว บางทีอาจได้เผชิญหน้ากับหัวหน้าด่านสุดท้ายแล้วด้วยซ้ำ หรือบางคนอาจตายเพราะบุกเข้าไปโดยไม่คิด”
จิ้งเว้นจังหวะเล็กน้อย ซูเหยี่ยนพูดต่อความคิดเธอว่า “เธอหมายความว่า... เราไปรวบรวมข้อมูลจากคนอื่นงั้นเหรอ พวกเขาล้มเหลว แต่คนที่ล้มเหลวแต่ยังรอดมาได้ย่อมมีข้อมูลเกี่ยวกับเส้นชัยมากกว่า!”
“ถ้ารวบรวมข้อมูลพวกนี้ได้ เราก็ไม่ต้องสูญเสียอะไรเอง และยังเพิ่มโอกาสผ่านด่าน!”