ภายในรถฐานทัพ ห้องเดี่ยว
ซูเหยี่ยนพลิกตัวไปมาอย่างสบายอารมณ์อยู่หลายครั้ง ก่อนจะลืมตาจ้องเพดาน
ลายเส้นสวยงาม แสงไฟนุ่มนวล อุณหภูมิในห้องอบอุ่นกำลังดี...
“แม่ง!”
“ฉันนอนไม่หลับ!”
ซูเหยี่ยนพึมพำ เขาต้องยอมรับว่า บางครั้งไม่ใช่ว่าอยากนอนก็จะนอนหลับได้
ทุกคนที่เคยอดหลับอดนอนจนเช้า ต่างผ่านเรื่องน่าอายแบบเดียวกัน ยิ่งอ่อนเพลีย ยิ่งตาแข็ง
มันขัดแย้งในตัว แต่นี่คือสภาพที่เป็นอยู่
“ช่างเถอะ เลื่อนดูคลิปฆ่าเวลา...เชี่ย! ฉันไม่มีมือถือ!”
ซูเหยี่ยนยกมือขึ้น เปิดช่องแชทที่อยู่ด้านข้างมุมมองให้ใหญ่ขึ้น “งั้นฉันอ่านข้อความในกลุ่มก็ได้”
สิ่งที่มนุษย์ควรค่าแก่การยกย่องที่สุด คือ[ความสามารถในการปรับตัว]
หนทางเอาชีวิตรอดไม่มีเครื่องมือบันเทิงใดๆ ช่องแชทเพียงอย่างเดียวจึงรับหน้าที่เป็นส่วนหนึ่งของ[คุณสมบัติด้านความบันเทิง]ไปโดยปริยาย
ผู้ใช้หลายคนที่ยังไม่มีภัยคุกคามถึงชีวิต ก็คิดเหมือนซูเหยี่ยน ยามพักผ่อนก็เลื่อนอ่านข้อความในช่องแชท พูดคุยกันบ้าง ก็ถือเป็นการดับความเหงาได้
ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่ตีห้า ฟ้ายังไม่สาง แต่ก็ยังมีพวกนกฮูกและผู้ใช้ที่ตื่นเช้าอยู่
ซูเหยี่ยนไล่ดูประวัติข้อความ ก็พบว่าทุกคนล้วนพูดคุยถึงวิธีพักผ่อนฟรีและความสบายในการนอนของเกวียนกันทั้งนั้น
นี่คือหัวข้อเดียวที่ทุกคนกำลังสนใจตอนนี้ หลังจากซูเหยี่ยนเผยวิธีพักผ่อนฟรี ผู้ใช้มากมายก็ได้ต่อยอดและทดลองเพิ่มเติมตามแนวคิดของเขา คิดค้นวิธีพักผ่อนฟรีที่ละเอียดขึ้นอีก
เช่น “เอาเศษชิ้นส่วนยุทโธปกรณ์มาต่อกันเป็นแผ่นกระดานรองนอนที่ใหญ่ขึ้น” หรือ “ใช้เศษยุทโธปกรณ์ที่พอดี + เครื่องมือจากยุทธปัจจัยมาประกอบเป็นสเก็ตบอร์ดขนาดใหญ่” ไอเดียทำนองนี้พรั่งพรูออกมาไม่หยุด
ทุกคนยึดตามแก่นที่ซูเหยี่ยนบอกไว้ ขอเพียงสิ่งที่รองรับการพักผ่อนมาจากตัวการ์ดหรือผลของการ์ด ก็จะไม่ถูกตักเตือน
เพราะฉะนั้น ทั้งช่องแชทจึงเกิดกระแส “การประชุมแลกเปลี่ยนทักษะช่างฝีมือ” ขึ้นพักใหญ่แล้ว
และขณะที่ซูเหยี่ยนกำลังดูข้อความล่าสุดในช่องแชท ผู้คนก็พบจากการศึกษาอย่างต่อเนื่องว่า ไม่ว่าพวกเขาจะประกอบสร้างเองยังไง ก็หลีกเลี่ยงปัญหาหนึ่งไม่ได้