มันคือสัตว์ร้ายสีดำ ร่างใหญ่โตมืดทะมึน
ตัวถังยาวถึงแปดเมตร สูงสามเมตรครึ่ง หุ้มด้วยเกราะคอมโพสิตสีดำที่มีเหลี่ยมมุมคมชัด รูปทรงเพรียวลมเปี่ยมด้วยสัมผัสโลหะแห่งเทคโนโลยี
ใหญ่โต! ทรงพลัง! สาวงามผิวคล้ำร่างใหญ่!
มันหมอบนิ่งสงบอยู่ที่นั่น แผ่กลิ่นอายเย้ายวนอันตราย
ซูเหยี่ยนพุ่งเข้าหาสองก้าว เดินวนรอบรถ อดใจไม่ไหวที่จะเอื้อมมือลูบ
“ฟู่!”
สัมผัสเย็นเยียบ ลื่นมืออย่างดี
“โครตเจ๋งเลย...”
ซูเหยี่ยนพึมพำ ไม่มีชายคนไหนต้านทานสาวงามขั้นเทพได้ฉันใด ก็ไม่มีใครต้านทานรถดุดิบเท่ระดับสูงได้ฉันนั้น
เฉินจือซินนำทีมนักวิจัยตามมาติดๆ พูดเรียบๆ แนะนำให้ซูเหยี่ยนฟัง “นี่คือยานบัญชาการฐานที่เราวางแผนไว้ล่วงหน้า และเป็นโมดูลหลักของฐานในอนาคต ผมเรียกมันว่า [ฐานยาน 1.0]”
“เกราะภายนอกของยานนี้ประกอบด้วยแผ่นเกราะไททาเนียมอัลลอยคอมโพสิต โครงสร้างแบบรังผึ้ง ตามทฤษฎีต้านทานกระสุนเจาะเกราะได้ มีชีวิตรอดจากการโจมตีของอาร์พีจีคนแบก และยังรักษาอุปกรณ์ภายในให้อยู่ในสภาพดีได้”
“บนหลังคาติดตั้งแถวเซ็นเซอร์หลายชั้นและอุปกรณ์บันทึกภาพโฮโลแกรมเชื่อมตรงสู่ภายใน ภายในติดตั้งระบบวิเคราะห์ข้อมูลทางการทหารขั้นพื้นฐาน”
“ตอนนี้มันใช้ระบบขับเคลื่อนสายพาน อาจไม่สมบูรณ์แบบ แต่ปรับตัวกับพื้นผิวหลากหลาย และบรรทุกหนักมาก ตามทฤษฎีรับคนได้สูงสุด 30 คน บรรทุกสิ่งของได้ 12 ตัน”
ซูเหยี่ยนฟังคำแนะนำของเฉินจือซินไปพลาง เดินไปข้างประตูรถด้านหนึ่ง ใช้สายตาถามเฉินจือซิน
“ท่านเจ้าของ มันปลดล็อคด้วยลายนิ้วมือ ควบคุมด้วยเสียง และสแกนใบหน้า ยังไม่ได้ทำขั้นตอนบันทึกข้อมูลเบื้องต้น”
เฉินจือซินผายมือให้ซูเหยี่ยนยกมือขึ้น วางฝ่ามือลงบนประตูรถสีดำช้าๆ
เมื่อสัมผัสเย็นเฉียบมาถึง เสียงอิเล็กทรอนิกส์หญิงใสดังมาจากในรถ
“ติ๊ด...ตรวจสอบข้อมูลชีวภาพแล้ว กำลังระบุตัวตนและผูกข้อมูล”
“เก็บข้อมูลม่านตาสำเร็จ เก็บข้อมูลใบหน้าสำเร็จ เก็บข้อมูลลายนิ้วมือสำเร็จ...ผูกผู้ใช้รายนี้เป็นผู้ใช้ยานอันดับหนึ่งเรียบร้อยแล้ว”
“ฟืด...!”
พร้อมกับเสียงปลดแรงดัน ประตูรถใหญ่โตเลื่อนเปิดอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นภายในทั้งหมดของยาน
ซูเหยี่ยนก้าวขึ้นขั้นบันได เข้าไปในยาน
“แป๊ก! แป๊ก! แป๊ก!”