【จะเปิดใช้งาน “เส้นทางก้าวหน้า” เพื่อรับมือกับบททดสอบแห่งความตายหรือไม่】
【เมื่อผ่านบททดสอบแห่งความตาย จะสามารถเดินทางไปยังเส้นทางไร้สิ้นสุดระดับสูงขึ้น และเปิดใช้งานการแข่งขันมรณะครั้งใหม่】
【หมายเหตุ เมื่อความคืบหน้าในรอบปัจจุบันถึง 10-10 จะบังคับเปิดบททดสอบแห่งความตาย】
บททดสอบแห่งความตาย?
ฟังดูแล้วไม่ใช่เรื่องดีแน่!
ซูเหยี่ยนรีบปิดหน้าต่างนั้นทันที ตั้งใจว่าจะไม่แตะไอคอนรูปหัวกะโหลกนั่นอีกเด็ดขาด!
“ถึงขั้น 10-10 จะบังคับเปิด แต่ก็ยังพอมีเวลาพัฒนาตัวเองบ้าง จะบ้าเหรอไง เพิ่งเริ่มก็ลุยของใหญ่เลย”
ซูเหยี่ยนสูดหายใจลึก สงบสติอารมณ์ เงยหน้ามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบตัวตลอดเวลา จากนั้นจึงกดเปิดไอคอนสุดท้ายที่เป็นการสื่อสาร
ทันใดนั้น อินเทอร์เฟซกว้างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นราวกับน้ำตก เปิดออกตรงหน้าซูเหยี่ยน
บนนั้นมีรูปโปรไฟล์มนุษย์ทั้งชายและหญิงจำนวนมากเลื่อนผ่าน แต่ละรูปมีป้ายชื่อและข้อความสั้น ๆ กำกับอยู่
“เฮ้ย ช่องแชทนี่นา?”
ซูเหยี่ยนดีใจสุด ๆ รีบตรวจสอบข้อมูลการสนทนาที่อยู่บนนั้น
ตอนนี้เขารู้ข้อมูลไม่มากนัก ได้แต่หวังว่าจะดูดซับข้อมูลที่มีประโยชน์ให้ได้มากที่สุด
【ช่องสื่อสาร - แท่นเทียนซู:】
เฉินไห่: “ผมทำตามคำแนะนำของพี่คนเมื่อกี้ เจอเหรียญโลหิต 95 เหรียญแล้ว! อีกแค่ 5 เหรียญก็จะสุ่มของได้แล้ว!”
จ้าวหมิงซาน: “ยินดีด้วย ๆ... ตัวผมเองมีการ์ดสกิลระดับดีแล้ว มีเพื่อนระดับเดียวกันสนใจรวมทีมไหม? เอาอาหารกับน้ำมาด้วยจะดีมาก ขอบคุณครับ”
หลี่ต้าลี่: “แม่ แม่อยู่ไหน? แม่ ผมต้าลี่เอง แม่เห็นผมพูดไหม?”
เฉินโม่: “ตอนนี้พวกที่กล้าหาคนรวมทีมนี่ใจเด็ดทั้งนั้น ผมกล้าแค่แลกเปลี่ยนเสบียงกับคนอื่น”
อู๋ซาซา: “เฮ้อ ซวยจริง ๆ ฉันค้นจนทั่วก็เจอแต่กระป๋องกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เหรียญโลหิตฉันเพิ่งเก็บได้ 72 เหรียญเอง จะเอาไงดีเนี่ย ฉันจะเดินต่อไปยังไง”
......
ซูเหยี่ยนดูเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง พบว่าตามไม่ทันจังหวะเลย
พวกนี้เป็นใคร? เป็นชาวโลกหรือเปล่า?
อีกอย่าง ดูท่าพวกเขาไม่ต้องฆ่าซอมบี้ก็ได้เหรียญโลหิตหรือนี่?
ซูเหยี่ยนลองเลื่อนขึ้นไปดูประวัติการแชท แต่ไม่สามารถทำได้เลย เขาเห็นเฉพาะเนื้อหาการสนทนาสาธารณะหลังจากที่เขาเข้าช่องเท่านั้น
เนื้อหาก่อนหน้านั้น เขาไม่รู้เลยสักนิด
ส่วนเนื้อหาที่แชทตรงหน้าแม้จะผลัดเปลี่ยนอัปเดตถี่ แต่สิ่งที่คนเหล่านี้คุยกันก็ไม่ค่อยชัดเจน กลับทำให้ซูเหยี่ยนรู้สึกเหมือนมีช่องว่างระหว่างวัย
“ทำไมฉันรู้สึกว่าทุกคนรู้ข่าวมากกว่าฉันหมดเลย?”
“บ้าจริง ไม่น่ากดปิดข้อความแจ้งเตือนนั่นเลย!”
ซูเหยี่ยนด่าในใจ แล้วสังเกตการณ์ต่อไปเงียบ ๆ พร้อมกับลองเอานิ้วแตะรูปโปรไฟล์ของคนเหล่านั้น
เมื่อซูเหยี่ยนแตะรูปโปรไฟล์ของคนแปลกหน้า ข้อมูลโปร่งแสงเล็ก ๆ ใหม่ก็เด้งขึ้นมา
【ชื่อ: หลี่ต้าลี่】
【เส้นทางไร้สิ้นสุด: เมืองร้างซอมบี้ 1-1】
【เหรียญโลหิต: ซ่อน】
【สังหารสะสม: ซ่อน】
【ข้อมูลผู้ติดตาม: ซ่อน】
【พรสวรรค์/สกิล: ซ่อน】
【ตัวเลือก: ส่งของ, ขอแลกเปลี่ยน, ทำเครื่องหมายผู้ใช้, ขอเข้าร่วม, เชิญเข้าร่วม】
【หมายเหตุ: ข้อมูลทั้งหมดของผู้ใช้ยกเว้นชื่อ รูปลักษณ์ และความคืบหน้า จะถูกซ่อนไว้ สามารถเปิดเผยเองได้】
......
นี่ก็คือแม่แบบตัวละครพื้นฐานคล้ายในเกม ซูเหยี่ยนลองกดเล่นไม่กี่ครั้งก็เลิกดู
ยังไงทุกคนก็เหมือนกันหมด ความคืบหน้าอยู่ที่ 1-1 ทั้งนั้น อีกทั้งก็ดูข้อมูลอื่นไม่ได้
รออีกไม่กี่นาที เรื่องที่คุยกันในช่องก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ซูเหยี่ยนสนใจ เขาจึงตัดสินใจพิมพ์ถามเอง
ซูเหยี่ยน: “เรียนถามพี่ ๆ ทุกคน ผมเพิ่งมา ตอนนี้สถานการณ์เป็นไงบ้าง? นี่พวกเราถูกมนุษย์ต่างดาวลักพาตัว? หรือว่าข้ามมิติกันมา? พวกคุณ... เป็นชาวโลกหรือเปล่า?”
ไม่มีใครตอบ ไม่มีใครสนใจ
ข้อมูลในช่องแชทยังคงเลื่อนต่อไปเรื่อย ๆ ต่างคนต่างคุยกัน บ้างก็พูดคนเดียว
ไม่มีใครสนใจคำถามของซูเหยี่ยน และไม่มีใครตอบ
“หรือพวกนี้จะเป็นบอท? ของปลอม?”
ซูเหยี่ยนสะดุ้งใจ ถามซ้ำอีกหลายครั้ง และพยายามถามผู้ใช้ที่เพิ่งพูดไปทีละคน
คราวนี้มีปฏิกิริยาแล้ว มีคนตอบซูเหยี่ยน
หลัวจิ่ว: “น่ารำคาญชะมัด! ไอ้ที่ชื่อซูเหยี่ยน แกสแปมอยู่ได้! ตัวเองไม่อ่านข้อความแจ้งตอนเริ่มเส้นทางไร้สิ้นสุดรึไง? แกปัญญาอ่อน อ่านภาษาจีนไม่ออก?”
ซูเหยี่ยน: “......”
ข่าวดีคือ ทุกคนเป็นชาวโลก และน่าจะมาเข้าเส้นทางไร้สิ้นสุดรุ่นเดียวกัน
ข่าวร้ายคือ ดูเหมือนทุกคนจะไม่สนใจกัน ข้อมูลในช่องยุ่งเหยิงวกวน พวกอารมณ์ร้อนก็มีไม่น้อย
ซูเหยี่ยนเข้าใจได้ เพราะยังไงใครก็ตามที่มาอยู่ในจุดนี้โดยไม่รู้เรื่อง ก็ล้วนตื่นตระหนกหวาดกลัว จนไม่มีกะจิตกะใจมาสนใจมารยาทหรือศีลธรรม
แค่ไม่ด่าแม่ ไม่งงเป็นไก่ตาแตก หรือกรีดร้องโหยหวน ก็ถือว่ามีความอดทนมากพอแล้ว
แน่นอนว่า สถานการณ์สับสนวุ่นวายพวกนี้อาจปรากฏมานานแล้วก็ได้ เพียงแต่ซูเหยี่ยนมาช้าไป เพราะเขาฆ่าซอมบี้ไปตั้งสองชั่วโมงเต็ม ๆ กว่าจะเปิดช่องสื่อสารได้
ตอนที่ซูเหยี่ยนเงียบอยู่นั้น ก็มีคนตอบซูเหยี่ยนในข้อความแชทอีก
หวังลู่: “@ซูเหยี่ยน เธอไม่ได้สังเกตข้อความแจ้งตอนเริ่มเส้นทางไร้สิ้นสุดหรือ?”
ซูเหยี่ยนดีใจมาก รีบตอบ: “ประมาณนั้นครับ ผมความจำไม่ค่อยดี พี่... ช่วยผมทบทวนให้หน่อยได้ไหมครับ”
หวังลู่: “ไม่ได้ รอตายไปก็แล้วกัน”
ซูเหยี่ยน: “???”
หวังลู่: “เธอให้อะไรฉันได้? เหรียญโลหิต? หรือการ์ดให้ฉันสักใบ? ฉันจะไปบอกเธอทำไม จะไปช่วยให้เธอรอดชีวิตทำไม?”
คำพูดนี้ตรงไปตรงมา มีความต้องการผลประโยชน์อย่างโจ่งแจ้ง
ซูเหยี่ยนเงียบไป
เห็นเขาไม่พูด ก็มีคนซ้ำเติมด้วยความสะใจอีก
ซุนจื้อหย่ง: “เฮ้ย มีตาเฮงซวยมาอีกแล้ว จำได้ว่าก่อนหน้าก็มีคนที่ไม่อ่านข้อความแจ้งเตือนนั่นให้ละเอียด ตอนนี้คงตายโหงไปแล้วล่ะมั้ง?”
เฉินโม่: “ตายก็ตายไป ยังไงก็เป็นเกมเอาชีวิตรอดแบบคนแข็งแกร่งเท่านั้นถึงอยู่ได้... ครึ่งชั่วโมงที่แล้วคนที่ยังพูดอยู่ก็หายไปหลายคน ส่วนมากคงตายกันหมดแล้ว ขาดอีกสักคนก็ไม่แปลก”
หลัวจิ่ว: “จริง ผมขนาดขี้เกียจจำชื่อแล้วแท้ ๆ แต่มันชอบสแปม รำคาญไอ้พวกที่รู้ทั้งรู้ว่าอยู่ได้ไม่นานแต่ชอบออกมาเด่นแบบนี้ กับไอ้หาแม่หลี่นั่นแหละ”
หลี่ต้าลี่: “แม่ แม่อยู่ไหน? ผมต้าลี่เอง แม่เห็นผมพูดไหม?”
หลัวจิ่ว: “อีกแล้ว... แม่แกตายไปนานแล้ว!”
หลี่ต้าลี่: “@หลัวจิ่ว แม่ผมไม่ตาย ผมขอรวมทีมกับนายได้ไหม”
หลัวจิ่ว: “ไอ้ควาย ไปไกล ๆ เลย”
......
ซูเหยี่ยนมองดูช่องแชทที่ยุ่งเหยิงเงียบ ๆ พอจะรู้แล้วว่าคงถามอะไรไม่ได้อีก
พวกคนพวกนี้มีแต่ชอบซ้ำเติม ใช้ความงุนงงและความทุกข์ของคนอื่นมาผ่อนคลายความตึงเครียดภายใต้บรรยากาศหวาดกลัว แล้วจะมีใครยื่นมือช่วยเหลือแบบไม่หวังผลตอบแทนเล่า?
พูดกันตรง ๆ ก็คือ ตัวเองก็เอาตัวแทบไม่รอด จะมาช่วยแกทำไม?
ต่อให้ความช่วยเหลือที่ซูเหยี่ยนต้องการนั้นเล็กน้อยมาก แค่กระดิกปากพูดเฉย ๆ เฮ้อ... ฉันก็ไม่ช่วยล่ะ!
“ความเป็นมนุษย์ช่างน่าเกลียดจริง ๆ...”
ซูเหยี่ยนส่ายหัว ตอนนี้เขารู้แล้วว่าต่อให้ถามอีกก็ไม่ได้คำตอบ จะมีแต่ฟังคำข่มขู่จากคนพวกนี้ เช่น ‘แกจำข้อมูลสำคัญไปแล้ว รอตายซะเถอะ’ อะไรประมาณนั้น
แต่ข้อมูลที่ถูกกดปิดทิ้งไปนั่นสำคัญจริงหรือเปล่า ซูเหยี่ยนก็ไม่รู้แน่ชัด
“ช่างเถอะ”
ซูเหยี่ยนเม้มปาก กำลังจะยกมือปิดช่องสื่อสาร ทันใดนั้นก็มีข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
หลินหว่าน: “@ซูเหยี่ยน นายมาช้าไป ตอนแรกมีหลายคนแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน นายพลาดไปแล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่านายลืมข้อมูลส่วนไหนบ้าง งั้นฉันสรุปให้แบบย่อ ๆ หวังว่านายจะยังอยู่ ต้องจำให้หมดนะ อย่าลืมอีก”
หลินหว่าน: “ข้อความแจ้งเตือนข้อแรกมีตัวหนังสือเยอะมาก ฉันย่อให้และรวมข้อมูลที่เปิดเผยกับที่รู้กันตอนนี้:”
หลินหว่าน: “1、สองชั่วโมงก่อนเกิดการเปลี่ยนแปลงบนโลก พลังลึกลับที่ไม่รู้ที่มาและเบื้องลึกนำพามนุษยชาติทั้งโลกเข้าไปในสถานที่สยองขวัญที่ชื่อว่า【เส้นทางไร้สิ้นสุด】บังคับให้มนุษย์ทั่วโลกต้องเดินต่อไปเรื่อย ๆ ภายใต้ภัยคุกคามแห่งความตายจากอสูร”
หลินหว่าน: “2、พื้นที่การแข่งขันมรณะของ【เส้นทางไร้สิ้นสุด】ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าเป็นโลกใบเดิมหรือไม่; แต่ที่แน่ ๆ คือที่นี่แบ่งเป็นหลายพื้นที่ พวกเราถูกส่งมาแบบสุ่มในที่ที่ชื่อว่า【แท่นเทียนซู】ยังไม่ชัดเจนว่าภายในแท่นเทียนซูมีกี่คน”
หลินหว่าน: “3、เส้นทางไร้สิ้นสุดไม่มีที่สิ้นสุด ทุกคนที่เข้าร่วมเกมจะถูกเรียกว่า【ผู้ใช้】ต้องเดินต่อไปเรื่อย ๆ เดินไปจนตาย”
หลินหว่าน: “4、วิธีการเอาชีวิตรอดของคนธรรมดาหลัก ๆ ใช้การ์ดเป็นหลัก การจั่วการ์ดสำคัญมาก แต่การจั่วต้องใช้เหรียญโลหิต ผู้ใช้สามารถสละเลือดตัวเองเพื่อจั่วการ์ดได้ แต่ฉันไม่แนะนำให้ทำแบบนั้น”
หลินหว่าน: “5、เหรียญโลหิตได้จากการสังหารอสูร หรือไม่ก็ค้นหาจากอาคารสองข้างทาง ซึ่งจะสุ่มมีเสบียงยังชีพจำนวนน้อยออกมา โชคดีอาจพบเหรียญโลหิต แต่ระวังอสูรที่ซ่อนอยู่ และต้องสนใจเวลาเตือนด้วย”
หลินหว่าน: “6、สิ่งที่สำคัญที่สุด เส้นทางไร้สิ้นสุดแค่กำหนดให้ผู้ใช้【ห้ามหยุดเดิน】แต่ไม่ห้ามเราเดินย้อนกลับ; ส่วนพื้นที่ซึ่งค่อนข้างปลอดภัยและไม่มีอสูรคือพื้นที่ในระยะ 50 เมตรของเฟสเริ่มต้น จะมีซอมบี้ปรากฏตัวหนึ่งแบบฟิกซ์เอาไว้”
หลินหว่าน: “7、หาทางฆ่ามันซะ แล้วอยู่ในระยะ 50 เมตรเพื่อค้นหาเสบียง อาคารข้างในจะไม่มีอสูร ถ้าโชคดีก็จะทำให้เริ่มต้นได้ดี”
หลินหว่าน: “8、อย่าลองสุ่มสี่สุ่มห้าทำการแลกเปลี่ยนหรือรวมทีม และอย่าโทษคนแปลกหน้าว่าทำไมไม่ช่วยนาย เพราะถึงเพิ่งเริ่มได้สองชั่วโมง แต่มีคนจำนวนมากแล้วที่หลอกลวง ด่าทอ ข่มขู่ เพื่อแย่งชิงเหรียญโลหิต...”
......
ผู้หญิงที่ชื่อหลินหว่านคนนี้ รูปโปรไฟล์ดูเด็กมาก ใส่ชุดวอร์ม
แต่เนื้อหาที่เธอพูดนั้นครอบคลุมมาก ล้วนเป็นข้อมูลที่ซูเหยี่ยนไม่รู้ ไม่แน่ใจ
หลินหว่านส่งเนื้อหาหลายสิบข้อความรวดเดียว ซูเหยี่ยนอ่านอย่างละเอียด ไม่พลาดแม้แต่ข้อเดียว จดจำฝังลงในใจ
หลินหว่าน: “...ข้อสุดท้าย นี่ฟรีทั้งหมด ฉันไม่ต้องการอะไรจากนาย มีคนหนึ่งบอกข้อมูลนี้กับฉัน ฉันก็บอกต่อนาย เราควรช่วยเหลือซึ่งกันและกันเท่าที่ทำได้”
ซูเหยี่ยน: “ขอบคุณครับ”
ความเป็นมนุษย์น่าเกลียด แต่ก็มีความดีงามเช่นกัน
ในใจซูเหยี่ยนค่อนข้างรู้สึกซาบซึ้ง ในโลกนี้ยังมีคนดี ๆ อยู่นี่นา!
บนช่องสื่อสาร มีคนขัดจังหวะการส่งข้อความของหลินหว่าน
หลัวจิ่ว: “โว้ว คุณพระช่วยมาแล้วจ้า คุยส่วนตัวได้ไหม? โอ้ เดิมทีไม่มีพวกคุยส่วนตัวนี่นา... งั้นนายก็อย่าสแปมสิ!”
เฉินโม่: “จ๊าก ๆ นางเอกช่วยพระเอกหน่อย ถ้าบอกข้อมูลให้มันก็มีประโยชน์อะไร สมควรตายก็ต้องตายอยู่ดี วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ขอร้องล่ะคุณพระช่วย ตาย ๆ ไปซะทีเถอะ”
หวังลู่: “น่าเสียดายจัง ฉันนึกว่าจะรีดเหรียญโลหิตได้บ้างสักหน่อย จะไปช่วยคนฟรี ๆ ทำไม”
มีไม่กี่คนเหน็บแนม และก็มีไม่กี่คนที่เฉยเมยคุยเรื่องอื่นต่อ
หลินหว่านไม่ตอบ ส่งข้อความสุดท้ายแล้วก็เงียบไป
ซูเหยี่ยนจ้องมองเนื้อหาเหล่านั้นอย่างลึกซึ้งอยู่หลายรอบ แล้วยื่นมือกดเปิดรูปโปรไฟล์ของหลินหว่าน กดยืนยันในตัวเลือก【ทำเครื่องหมายผู้ใช้】
【คุณได้ติดตามผู้ใช้คนนี้แล้ว สามารถพบผู้ใช้คนนี้ได้ในรายการติดตาม】
【ในพื้นที่สื่อสารของ “แท่นเทียนซู” เมื่อผู้ใช้คนนี้ส่งข้อความจะแจ้งเตือนคุณ】