เมื่อพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่แผ่ลงมายังเมืองชิงหยุน จางหยางก็สัมผัสได้ทันที
เขารีบมองไปยังเมืองชิงหยุน จึงพบที่อยู่ของปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์
เมื่อมาถึงข้างกายปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ เขาเหลือบมองกฎระเบียบในมืออีกฝ่าย ก่อนร้องออกมาอย่างประหลาดใจว่า “กฎหมายแรงงาน!”
“กฎหมายแรงงาน?” ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์เงยหน้ามองจางหยาง “เจ้าหมายความว่ากฎระเบียบเหล่านี้ของข้าคือกฎหมายแรงงานหรือ?”
“หึ ๆ!” จางหยางยิ้มทั้งที่แววตาไม่ยิ้ม “ท่านปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดถึงคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้เล่า?”
ชาติที่แล้วเขาจำต้องทำความเข้าใจกฎหมายแรงงานเป็นอย่างดี ชาตินี้...คนทำงานในเมืองชิงหยุนมีมากเหลือเกิน!
จะออกกฎหมายก็ออกไปสิ ไฉนต้องเริ่มด้วยกฎหมายแรงงานด้วย?
“ข้ากำหนดกฎเหล่านี้จากผลประโยชน์ ทรัพยากร และผลตอบแทนจากการทำงาน!” ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์มองจางหยางอย่างงุนงง “เหตุใดเจ้าถึงมีปฏิกิริยารุนแรงนัก? มีปัญหาอะไรหรือ?”
“ไม่มีปัญหาอะไรขอรับ!” จางหยางรีบส่ายหน้าแล้วยิ้มกล่าว “กฎของท่านปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ดีมาก เพียงแต่ยังมีบางสถานการณ์ที่ท่านไม่ได้คำนึงถึง... อย่างเช่นคนที่สมัครใจทำงานล่วงเวลา จะนับอย่างไรเล่าขอรับ?”
“นี่...”
“หากบังคับให้ทำงานล่วงเวลา อาจชดเชยด้วยรายได้เพิ่มเติมได้” จางหยางกล่าวต่อ “แต่บางคนไม่ต้องการแม้แต่เงิน ยินดีทุ่มเทโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน กฎของท่านคงใช้กับคนเหล่านี้ไม่ได้
อย่างเช่นตอนเริ่มสร้างสำนักชิงหยุน ท่านอาสามตานเฉินจื่อกับท่านอาหกหั่วหลิงจื่อ หลอมโอสถและสร้างศาสตราวิเศษตลอดวันตลอดคืน ทั้งยังบำเพ็ญไม่หยุดหย่อน เรื่องนี้ไม่เข้ากับกฎของท่านเลย”