ลู่หลีสัมผัสได้ว่าซ่งชิงฉือดูเหมือนจะจงใจเข้าใกล้ตัวเอง
แต่เธอก็เหมือนไม่เคยคลุกคลีกับผู้ชายมาก่อน ทุกท่าทางล้วนมีความรู้สึกผิดปกติแฝงอยู่
อยากจะผ่อนคลายบรรยากาศ อยากทำตัวเป็นธรรมชาติ แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับดูแข็งทื่อจนเกินความจำเป็น
เมื่อเทียบกับใบหน้าเย็นชาไร้รอยเปื้อนของเธอแล้ว ความแตกต่างช่างมากมายจนคนแทบจะเหม่อลอย
“ฉันดูน่าขันมากไหม?”
ซ่งชิงฉือถามขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
“เปล่า น่ารักดี”
“อ้อ”
น่ารัก?
ซ่งชิงฉือชั่งน้ำหนักคำนี้ในใจ ความรู้สึกมันแปลก ๆ อย่างไร้เหตุผล
ตัวเองก็มีวันที่ถูกคนพูดว่าน่ารักด้วย
ในสายตานักเรียน เธอคือภูเขาน้ำแข็ง ดอกไม้สูงเสียดฟ้า ใยแมงมุมเดินได้
มีคำวิจารณ์มากมาย แต่ไม่มีอันไหนเกี่ยวข้องกับคำว่าน่ารักเลยแม้แต่น้อย
แถมตัวเองก็อายุเกือบสามสิบแล้ว
คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของซ่งชิงฉือก็ห่อเหี่ยวลงมาอย่างช่วยไม่ได้
เธอมองคนตรงหน้า ไหล่กว้างขายาว เสื้อเชิ้ตสีขาวปลิวตามลมชายทะเลสาบ ความสดใสของหนุ่มสาวเปล่งประกายจนแสบตา
จู่ ๆ ซ่งชิงฉือก็รู้สึกท้อแท้
คุณปู่ยืนยันว่าเขาเป็นหลานเขย ซ่งชิงฉือเองก็มีความรู้สึกดี ๆ ต่อลู่หลีจริง ๆ ตอนที่พรสวรรค์อันล้นเหลือนั้นพังทลายลงมา ซ่งชิงฉือกลับมีความคิดอยากเข้าใกล้ใครสักคนเป็นครั้งแรก แม้ตอนนี้จะยังไม่มีความรู้สึกเชิงชายหญิง แต่ซ่งชิงฉือก็เต็มใจที่จะอยู่กับเขา นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นเมื่อ facing เพศตรงข้ามคนอื่น ๆ มาก่อน
แต่…
ตัวเองแก่กว่าเขาสิบปี
แถมเขายังมีแฟนแล้ว
ตั้งแต่เด็กจนโต โลกของซ่งชิงฉือมีเพียงหนังสือและการสอบ เรียนจบปริญญาเอกก็อยู่ต่อเป็นอาจารย์ อ่านหนังสือจนอายุใกล้สามสิบ แม้แต่มือผู้ชายยังไม่เคยจับ ไม่รู้วิธีอยู่ร่วมกับเพศตรงข้าม ไม่รู้ว่าเด็กผู้ชายวัยนี้ชอบคุยเรื่องอะไร ยิ่งไม่รู้ว่าจะทำให้หนุ่มน้อยคนหนึ่งชอบตัวเองได้อย่างไร