เมืองหลวง
ภายในบ้านสี่เหลี่ยมลานกลางหลังหนึ่ง
ชายชรานั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ หน้าจอมือถือยังสว่างอยู่ ภาพในไลฟ์สดคือเด็กหนุ่มที่ยืนรับลมอยู่บนชั้นสามของเยว่หยางโหลว
ด้านหลัง เด็กสาวผมมวยผมจุกตัวน้อยกำลังบิดตัวเอียงๆ เขี่ยไหล่ให้เขา แรงเบาแรงหนักสลับกันไปตามอารมณ์
“ปู่คะ เขาเก่งจังเลย”
“หนูฟังออกหรือ”
ชายชราไม่ได้หันกลับมา
เด็กสาวส่ายหน้าตามความจริง
“ฟังไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ แต่รู้สึกได้”
เธอหยุดไปครู่ แล้วเอียงคอมองข้างหน้าของปู่ “แล้วปู่ทำหน้าจริงจังขนาดนี้ แปลว่าเขาเขียนอะไรที่เจ๋งๆ อีกแน่ๆ เลย”
“ใช่ น่าทึ่งจริงๆ”
ชายชราถอนหายใจเบาๆ
พูดเบาๆ แต่น้ำหนักมาก
อายุปูนนี้ ฐานะปูนนี้ ของบนโลกที่ทำให้ใจเขาหรือไหวมีน้อยเต็มที
แต่เด็กหนุ่มบนหน้าจอวันนี้ กลับทำให้หัวใจเขาเด้นไม่เป็นจังหวะหลายครั้งภายในเดือนเดียว
ทั้งรู้สึกทึ่ง และดีใจไปด้วย
ครึ่งตัวจมดินไปแล้ว เงินทองชื่อเสียงทางโลกมองข้ามไปหมดแล้ว เหลือเพียงวรรณกรรม ที่ทำให้ชายแก่คนนี้นั่งอ่านได้นานขึ้นอีกหน่อย
“อ้อ ใช่แล้ว”
เด็กสาวนึกขึ้นได้ มือที่กำลังนวดก็หยุดลง
“พี่สาวอยู่ที่นั่นด้วยได้ยังไงคะ? แล้วยังเขียนบทความให้เขาด้วยตัวเองอีก?”
มุมปากชายชราขยับ รอยยิ้มที่ลึกซึ้งผุดขึ้น “เพราะเขาเป็นพี่เขยของหนูไง”
เด็กสาวงงไปพักหนึ่ง แล้วก็เด้งตัวลุกขึ้น มือก็ปล่อยจากไหล่เขา
“หา? พี่เขย? ปู่ล้อเล่นหรือเปล่า? พี่สาวฉันมีแฟนตอนไหน ฉันไม่รู้เรื่องเลย!”
“ยังไม่มีหรอก แต่ก็เร็วแล้ว”
เด็กสาวดวงตากลมโตหมุนไปสองรอบ จู่ๆ ก็นึกอะไรออก แล้วหรี่ตามองด้วยความระแวง
“ปู่คะ หรือปู่กำลังจับคู่ให้เองเนี่ย?”
“เหลวไหล!”
ชายชราทำหน้าขรึม แต่รอยยิ้มในตาเก็บไม่อยู่ “อะไรเรียกว่าจับคู่? หนูคิดว่าเด็กคนนี้ไม่คู่ควรกับพี่สาวหนูงั้นสิ?”
“ไม่ใช่อย่างนั้น……”
“พี่สาวหนูใจสูงแค่ไหน หนูเองก็รู้ดี มีผู้ชายธรรมดาคนไหนที่เธอแลมองบ้าง? หรือจะให้เธออยู่กับหนังสือทั้งชีวิต?”
เด็กสาวกลอกตา คิดในใจ ฉันรู้แล้วว่าปู่ต้องพูดแบบนี้
“ปู่คะ มันไม่ใช่เรื่องคู่ควรไม่คู่ควร”
“ลู่หลีเพิ่งจบม.ปลาย พี่สาวฉันเรียนจบปริญญาเอกไปแล้ว อายุห่างกันตั้งสิบปี แล้วฉันได้ยินว่าเขามีแฟนแล้วด้วย”