วันต่อมา
พอหลี่ลู่ก้าวออกจากประตูโรงแรมที่พัก ความรู้สึกก็สดใสขึ้นมาทันที
เดินไปอีกไม่กี่ก้าว เขามองไปรอบ ๆ ก็อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว
นี่มันยังเป็นอำเภอเล็ก ๆ แห่งเดิมอยู่อีกเหรอ?
ทำไมข้ามคืนเดียวเปลี่ยนไปหมดเลย
ถนนที่เคยขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อได้รับการซ่อมแซมเรียบร้อย ไฟถนนที่สีซีดและชำรุดก็ถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด
กำแพงสองข้างทางถูกทาสีใหม่ด้วยสีครีมอ่อน รั้วกั้นถนนสายหลักถูกเช็ดทำความสะอาดและปรับปรุงใหม่จนเงาวับ
ในคืนเดียว อำเภอเล็ก ๆ ที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้กองระเกะระกะและฝุ่นคลุ้งกลับเปลี่ยนโฉมไปโดยสิ้นเชิง
พื้นถนนสะอาดไร้ฝุ่น ตรอกซอกซอยโล่งกว้างและเป็นระเบียบ แม้แต่อากาศก็ไม่มีกลิ่นควันไฟและกลิ่นเน่าเหม็นแบบเมื่อก่อน
ต้นไม้สองข้างทางถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ไม่เห็นร่องรอยของความสกปรกและทรุดโทรมเมื่อก่อนแม้แต่น้อย
อื้ม ๆ ๆ ...
หลี่ลู่เดินมุ่งหน้าไปโรงเรียนมัธยมปลายลั่วเซี่ยพร้อมกับครุ่นคิดในใจ
ยังไม่ทันถึงโรงเรียน เขาก็เห็นว่าหน้าประตูโรงเรียนรายล้อมไปด้วยผู้คนแน่นขนัด ส่วนใหญ่ติดป้ายนักข่าว พร้อมกับถือกล้องถ่ายรูปและไมโครโฟนสารพัดชนิด ริมถนนจอดรถสัมภาษณ์และรถถ่ายทอดสดข่าวเต็มไปหมด
เรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?
หลี่ลู่ก้มหน้าลงและแอบย่องเข้าไปในโรงเรียนทางประตูข้างเล็ก ๆ อย่างไม่ให้ใครสังเกต
แต่ภายในโรงเรียนมัธยมปลายลั่วเซี่ยยิ่งเกินบรรยาย
ความสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยขนาดนี้ ทำให้หลี่ลู่เกือบสงสัยว่าตัวเองเข้าผิดโรงเรียนเก่าหรือเปล่า
เดินตรงไปจนถึงห้องผู้อำนวยการ ในห้องนั้นมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด
พอเห็นหลี่ลู่ หวังอังก็รีบยิ้มแย้มเดินเข้ามาหา
“นักเรียนหลี่ลู่ เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม?”