ตอนนี้บัญชีของลู่หลีมีผู้ติดตามทะลุ 13 ล้านคนแล้ว
แค่วันเดียวที่ออกทีวีสดก็ทำให้เขามียอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้น 8 ล้านคน
แฟน ๆ มากกว่าสิบล้านคนแม้จะยังเทียบไม่ได้กับเหล่านักรีวิวและเน็ตไอดอลระดับท็อป
แต่แฟน ๆ สิบกว่าล้านคนนี้ล้วนเป็นคนจริง ๆ 100% ไม่มีการเติมน้ำเลยแม้แต่นิดเดียว
พอลองนึกดูว่าถ้าเขาอัปเดตสถานะทีจะเกิดเสียงฮือฮาขนาดไหน
ลู่หลีเพิ่งกดปุ่มโพสต์ไป ไม่ถึงเดี๋ยวก็รีเฟรชอีกที ยอดไลก์ ยอดคอมเมนต์ ยอดแชร์ ทะลุ 999+ ไปแล้วเรียบร้อย
[ป๋าใหญ่กลับมาหาพาสเวิร์ดบัญชีตัวเองเจอแล้วเหรอ]
[คนหายกลับมาแล้ว]
[ตาเฮ้ย ป๋าใหญ่ก็เขียนนิยายด้วยเหรอ]
[บันทึกขุดสุสาน! หนังสือเล่มนี้แกเขียนเองเนี่ยนะ ไอ้คนเขียนบ้า แกตัดตอนเก่งจริง ๆ เอาชีวิตแกมาเลย!!!]
[เขาทำผมร้องไห้จริง ๆ เมื่อกี้ผมยังไปสู้กับคนอื่นในคอมเมนต์อยู่เลย เถียงจนพูดไม่ออก พอหันมาอีกทีป๋าใหญ่ออกมาโพสต์หนุนเต็มแรง]
[ไม่คุยละ เดี๋ยวไปอ่านบันทึกขุดสุสานก่อน]
มีแฟน ๆ ดีใจก็ต้องมีพวกตัวตลกออกมาเต้น
[โห๋ เขียนหนังสือจริงจังด้วยเหรอเนี่ย]
[ยังกล้าลงโฆษณาวันที่บ้านพี่เหิงของเราปล่อยหนังสืออีก รู้จักที่ต่ำที่สูงบ้างไหม]
[อย่าบอกนะว่าเป็นนิยายที่เขียนไปเป็นแสนตัวอักษรแล้วยังไม่มีคนอ่านแม้แต่คนเดียว]
[บันทึกขุดสุสานอีกแล้ว แกเคยขุดสุสานมากี่รอบวะ?]
………
สำนักงานใหญ่เว็บไซต์หยางฉื่อ
หัวหน้าบรรณาธิการเฟยเฉียนกำลังรับสายโทรศัพท์จากวงการวรรณกรรมทีละสาย
ทุกสายไม่มีข้อยกเว้น ล้วนบอกว่าเล็งเห็นแววหนังสือตำนานตามหาขุนเขามาก
ถึงพวกเขาจะไม่พูดตรง ๆ ว่าต้องการอะไร
แต่ความหมายโดยนัยเฟยเฉียนจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
กินข้าวถ้วยนี้แล้ว เขาจะเมินเฉยความคิดเห็นของคนเหล่านี้ไม่ได้
วางสายอีกหนึ่งสาย เฟยเฉียนหันไปพูดกับบรรณาธิการใต้สังกัด
"ไป เรียกหัวหน้าบรรณาธิการทุกหมวดมาประชุม"
ไม่นาน ห้องทำงานของหัวหน้าบรรณาธิการก็แน่นขนัดไปด้วยคน
เฟยเฉียนไม่พูดน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง ตรงเข้าเรื่องทันที
"วันนี้เป็นวันปล่อยหนังสือเล่มใหม่ของโจวเหิง ทุกคนรู้กันแล้วใช่ไหม?"
"ดึงตำแหน่งแนะนำที่อยู่ในมือของทุกคนออกมาสักสองสามอัน"