ลู่หลีจริง ๆ แล้วกำลังคิดปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง
ก็คือเขาชอบเจียงอวี๋จริงหรือเปล่า?
เขาไม่เข้าใจว่าความชอบเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่ ทั้งชาติก่อนและชาตินี้เขาถูกปัญหานี้รบกวนมาตลอด
เจียงอวี๋สวย นิสัยอ่อนโยน ร่างกายบอบบาง ลู่หลีรักรูปลักษณ์ภายนอกที่ยอดเยี่ยมของเธอ
แต่แบบนั้นมันตื้นเขินไป
ถ้าจู่ ๆ มีอีกคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ยอดเยี่ยมพอ ๆ กัน เขาจะชอบคนนั้นด้วยหรือเปล่า?
ลู่หลีคิดไม่ตก
หรือพูดได้ว่า คนธรรมดาบนโลกนี้ก็คิดไม่ตกเหมือนกัน
ต่อให้เป็นคู่รัก เป็นสามีภรรยา อย่างน้อยก็เกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่ไม่กล้าตบอกตบใจพูดว่า ฉันชอบเขา (เธอ) ฉันรักเขา (เธอ)
จิตใจคนเป็นสิ่งที่ทนทานต่อการทดสอบน้อยที่สุด มนุษย์ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ ตั้งแต่โบราณกาลในกระดูกก็เต็มไปด้วยความเลวทรามและละโมบ
แต่ลู่หลีรู้สิ่งหนึ่ง
นั่นคือเส้นตายของผู้ชาย
เมื่อเลือกที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้ว ไม่ว่าจะด้วยอารมณ์หรือด้วยรูปลักษณ์ ก็ควรรับผิดชอบให้ถึงที่สุด
นี่คือสิ่งเดียวที่เขามั่นใจได้
ความคิดหลั่งไหลเข้ามามากมาย ในขณะนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดเบา ๆ
เจียงอวี๋สวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมบาง ๆ เดินออกมา ไม่ใช่เดิน แต่คือคลาน
ทีละก้าว ๆ คลานเข้ามาในห้อง
สองมือกอดหน้าอกแน่น
ลู่หลีอยากร้องบอกเธอมากว่า แค่นั้นแหละ จำเป็นต้องป้องกันแน่นหนาขนาดนั้นเหรอ?
แต่เขาก็รู้ดีว่าอารมณ์ของสาวน้อยในตอนนี้ต้องกระวนกระวายใจอย่างแน่นอน