《เยาวชนต้าเซี่ยกล่าว》ผงาดขึ้นมาเฉกเช่นสายฟ้าฟาดที่ผ่าเปิดม่านหมอกอันหนาทึบที่ปกคลุมโลกออนไลน์มาหลายวัน ความรู้สึกหม่นหมองถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้น
ภายใต้กระแสอันยิ่งใหญ่นี้ แม้แต่เสียงที่เคยโจมตีลู่หลีเรื่องขาดเรียน หยุดอัปเดต และหายไประหว่างเขียน ก็หดตัวลงราวกับน้ำทะเลที่ลดระดับลง
แน่นอนว่ามันไม่ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง ยังคงมีเสียงดื้อรั้นบางส่วนที่ซอกซอนอยู่ตามมุมต่างๆ ของอินเทอร์เน็ต พยายามชักจูงความคิดคน เปรียบเสมือนตะไคร่น้ำตามมุมกำแพงที่ตากเท่าไหร่ก็ไม่แห้ง และขุดเท่าไหร่ก็ไม่หมด
แต่ความถี่และความร้อนแรงนั้นลดลงไม่อาจเทียบกับแต่ก่อนได้ และถึงจะส่งเสียงออกไปก็ไม่มีคนคล้อยตามมากนัก
ผู้คนอินเทอร์เน็ตที่ชอบดูสนุกหลายคนเป็นแบบนี้ ใครมีอำนาจก็เข้าข้างคนนั้น เมื่อคลื่นซัดก็เพิ่มระดับขึ้น เมื่อคลื่นลดก็ถอยตาม ไม่มีความยึดติดในจุดยืน มีเพียงแต่สัญชาตญาณที่มุ่งหาฝูงชนที่ใหญ่กว่า
ในมุมมองของพวกเขา สถานที่ที่มีผู้คนมากมายย่อมเป็นตัวแทนของความจริง ส่วนเรื่องผิดหรือถูกนั้น พวกเขาไม่สนใจจะแยกแยะ
แต่แน่นอนว่าชื่อเสียงของลู่หลีในกลุ่มคนหนุ่มสาว ได้พุ่งสูงจนถึงจุดที่เกือบจะไม่น่าเชื่อถือได้แล้ว
ในห้องเรียน ในโรงอาหาร ในการพูดคุยยามคำคืนในหอพัก ชื่อของเขาถูกกล่าวซ้ำอย่างต่อเนื่อง ด้วยความหลงใหลที่เกือบจะเหมือนการแสดงความเคารพอย่างสุดซึ้ง
อพาร์ตเมนต์ทะเลสาบตู้ซู
ลู่หลีนั่งสงบอยู่หน้าค่าเขียน แสงสลัวจากโคมไฟสะท้อนเป็นรัศมีอบอุ่นสีเหลืองอ่อนรอบตัวเขา
บนกระดาษร่างที่อยู่ตรงหน้าเขาวางซ้อนกันเป็นตั้ง
กว่าเวลาหนึ่งเดือนกว่า โครงสร้างทั้งหมดของ《ซานไห่เฉียนจี้》ก็ได้จัดวางเรียบร้อยแล้ว โครงกระดูกทั้งสี่ส่วนก็ตั้งมั่นอย่างแข็งแรง