ยามสำรับเย็นยกเข้ามา เจียงอิ้งเยว่กำลังพิงหมอนอิง มองเจ้าตัวน้อยสองคนที่อยู่ข้างกาย
ชิงเอี๊ยบยกโจ๊กไก่ฉีกหนึ่งชาม ผัดผักสดหนึ่งจาน และซุปไก่ดำตุ๋นพุทราแดงหนึ่งถ้วยมาวางบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียง
เซียวจิ่งเหิงนั่งลงข้างเตียง ยกชามโจ๊กขึ้น ตักหนึ่งคำแล้วยื่นไปจ่อริมฝีปากเจียงอิ้งเยว่
เจียงอิ้งเยว่เห็นท่าทีจริงจังของเขา ใบหน้าพลันแดงระเรื่อ ยื่นมือจะรับมาเอง “ฝ่าบาท หม่อมฉันทำเองได้เพคะ เรื่องนี้ไม่เหมาะสมตามธรรมเนียม...”
เซียวจิ่งเหิงมิได้ส่งชามให้นาง เพียงถือช้อนโจ๊กมองนาง น้ำเสียงเรียบเฉย “ธรรมเนียมอันใด? เจ้าเป็นมารดาของลูกเรา ยังต้องพูดถึงธรรมเนียมอันใดระหว่างเราสองคนอีก?”
“ร่างกายเจ้า ทุกส่วนข้าเห็นมาหมดแล้ว ยามนี้กลับมาทำห่างเหินกับข้าเสียได้”
เจียงอิ้งเยว่ถูกเขาพูดจนเถียงไม่ออก อ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็มิได้กล่าวอะไรอีก เพียงก้มหน้าดื่มโจ๊กจากช้อนในมือเขา
โจ๊กเคี่ยวจนนุ่มเละ เนื้อไก่ฉีกเป็นเส้นละเอียด คลุกเคล้าอยู่ในน้ำข้าว หอมหวานและอุ่นท้อง
เซียวจิ่งเหิงป้อนนางทีละคำ บางครั้งก็หยิบผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากให้ บางครั้งก็ยกชามโจ๊กออกไปเป่าให้เย็นก่อนค่อยยื่นกลับมา
เจียงอิ้งเยว่พิงหมอนอิง มองท่าทีเป็นธรรมชาติของเขา ความอึดอัดขัดเขินในใจค่อย ๆ มลายไป
ดื่มไปได้ครึ่งชาม เจียงอิ้งเยว่พลันยื่นมือไปจับข้อมือเขา เอ่ยเสียงเบา “ฝ่าบาท ที่นี่มีชิงเอี๊ยบกับหงซาคอยดูแลหม่อมฉันแล้ว พระองค์เสวยมื้อเย็นเถิดเพคะ”
“ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงยามนี้ พระองค์แทบไม่ได้เสวยอะไร อย่าทรงปล่อยให้พระวรกายหิวโหยเพราะหม่อมฉันเลยเพคะ”
มือที่ถือชามของเซียวจิ่งเหิงชะงักไปเล็กน้อย เขามองนาง
เมื่อรู้ว่านางเป็นห่วงตน เซียวจิ่งเหิงก็พึงใจยิ่งนัก ทว่าก็ยังมิได้ทำตามคำแนะนำของนาง